ORPG | Things do not change, we change

Inuka
Berichten: 2542
Lid geworden op: 20 jan 2019, 14:24

ORPG | Things do not change, we change

Bericht door Inuka » 03 mar 2020, 23:06

Met Avox

Aaron Orel Robson - 22
Bijlagen
Eagletattoo.png
Tattoo van een adelaar, hij heeft ook al een tattoo van een dolk aan de binnenkant van zijn linkerarm.
Eagletattoo.png (206.33 KiB) 244 keer bekeken
87241846_2896247587136702_64499183366087448991.jpg
87241846_2896247587136702_64499183366087448991.jpg (39.35 KiB) 244 keer bekeken
Laatst gewijzigd door Inuka op 04 mar 2020, 21:51, 5 keer totaal gewijzigd.

Gebruikersavatar
Avox
Berichten: 530
Lid geworden op: 29 feb 2020, 11:09
Gender:

Re: ORPG | Things do not change, we change

Bericht door Avox » 04 mar 2020, 13:00

Cathy Matilda Koerov
04398167-4479-454A-AA23-C5F34A4CB8A9.jpeg
Cathy
04398167-4479-454A-AA23-C5F34A4CB8A9.jpeg (669.8 KiB) 271 keer bekeken
89F85347-DFF7-4DE3-9CC9-A51BE71EE79B.jpeg
Tattoo 1
89F85347-DFF7-4DE3-9CC9-A51BE71EE79B.jpeg (31.95 KiB) 262 keer bekeken
1DD4BA50-5181-41A5-8D51-D5351235DF4F.jpeg
Tattoo 2
1DD4BA50-5181-41A5-8D51-D5351235DF4F.jpeg (60.68 KiB) 262 keer bekeken

Foto’s van tatoeages komen later.
“To the world you may be one person, but to one person you are the world.”

Gebruikersavatar
Avox
Berichten: 530
Lid geworden op: 29 feb 2020, 11:09
Gender:

Re: ORPG | Things do not change, we change

Bericht door Avox » 04 mar 2020, 21:55

Cathy.
Mijn ogen glijd over de bokszak en ik zucht, van mijn personal trainer moest ik gaan boksen, iets waar ik nou niet mijn zinnen in had gezet. Ik kijk wat mijn personal trainer doet en begin deze technieken na te doen op de bokszak. Na een paar keer goed trappen en slaan, was mijn hele sessie voorbij. Ik train in totaal 1,5 uur en dan 3x in de week s’avonds na mijn werk. Dus ik was al vermoeid door mijn werk en dan train ik ook nog na werk. “Goed getraind Cathy” hoor ik mijn trainer zeggen waardoor ik glimlach. “Tot vrijdag” zegt hij dan waarna ik zwaai, “tot vrijdag” roep ik en ga naar de kleedkamers. Ik pak uit een klusje mijn spullen en stal dit uit op een bankje waarna in me compleet uit kleed. Ik pak mijn douchespullen en neem het mee naar de douches. Daar doe ik een douche aan en ga er rustig onder staan. Mijn blik glijd naar mijn tatoeages waardoor ik moet glimlachen. Iets langer als een maand geleden, ben in naar Japan geweest en heb ik heel impulsief besloten twee tatoeages te nemen, het was ook dat ze een aanbieding hadden als ik koos tussen een soort wapen en een dier, kreeg je zoveel... Yan?? korting. Ik weet niet meer zo goed hoe het geld ook al weer heette. Ik heb gekozen voor een pijl en boog, dit omdat ik dat vroeger met mijn opa veel gedaan heb en het daardoor emotionele waarde voor me heeft en de ander is een tatoeage van een slang. Na mijn weten is dit een gifslang en meer weet ik er ook niet vanaf. Ik had ze expres aan het begin van mijn reis genomen zodat ik nog wel kon vliegen terug naar huis, anders was dat weer een issue geweest.
Na het douche, loop ik rustig terug naar het bankje en begin me zelf af te drogen. Ik trek schone lingerie aan, wat ik had mee genomen, daarop een donkerblauwe broek, een witte topje met een ronde hals en als schoenen had ik compleet witte Adidas Superstars. Ik haal een borstel door mijn haren heen en maak van mijn lange haren een vlecht. Als laatst trek ik mijn zwarte jasje aan waarna ik alles weer bij elkaar pak en in mijn sporttas doe.
DCE3891D-B650-4D83-8C89-EE58D5F2C219.jpeg
Cathy
DCE3891D-B650-4D83-8C89-EE58D5F2C219.jpeg (695.14 KiB) 243 keer bekeken
Laatst gewijzigd door Avox op 04 mar 2020, 23:38, 1 keer totaal gewijzigd.
“To the world you may be one person, but to one person you are the world.”

Inuka
Berichten: 2542
Lid geworden op: 20 jan 2019, 14:24

Re: ORPG | Things do not change, we change

Bericht door Inuka » 04 mar 2020, 22:51

Aaron.
Met een knallende koppijn was ik vanochtend uit bed gerold. Zelfs met een flinke dosis aan pijnstillers voelde ik de stekende pijn nog altijd achter mijn ogen. Nee, geen migraine. Deze keer had ik de pijn geheel aan mijzelf te danken. Gister was ik dubbel en dwars over mijn eigen alcohol grens gegaan en nu zou ik de hele dag moeten voelen hoe dom dat was geweest. Misschien voelde het nu nog niet zo, maar de avond was het meer dan waard geweest. Maar het leven ging door. Met veel gezucht en gekreun had ik mijn kleren aangedaan. Een zwembroek met lange pijpen en een zwart shirtje. Kort bekeek ik mijzelf in de spiegel, maar vooral mijn armen. Eindelijk kon ik weer shirtjes met korte mouwen aan nu mijn tatoeages geheeld waren. Links had ik aan de binnenkant van mijn arm een dolk laten zetten en rechts aan de binnenkant een adelaar. Waarom? Gewoon omdat het kon. Ik stond al vol met impuls tatoeages and ik wilde graag iets wat me herinnerde aan mijn reis in Japan. De tatoeages hadden verder niets te maken met Japan, maar het waren gave voorbeelden die de tatoeage shop in het raam had hangen. Kort laat ik mijn vingers over de adelaar glijden en glimlach ik. Hij was zo ontzettend goed gelukt. Ik stapte weg van de spiegel, zette een pet en zonnebril op, waarna ik mijn schoenen aan trok en het huis verliet. Ik wist al dat ik geen eten meer in huis had. Dat had ik gister al vrijwel niet meer. De koelkast was leeg. Er stond enkel wat beleg in en bier. Het laatste wat ik op dit moment wilde zien was alcohol. Dus met een rugzak op mijn rug was ik op weg naar de supermarkt om wat eten te halen voor mijn katerontbijt. Of inmiddels meer een kater brunch.
Bijlagen
37812761_2041856609461069_6084427439482601472_n.jpg
37812761_2041856609461069_6084427439482601472_n.jpg (114.31 KiB) 236 keer bekeken

Gebruikersavatar
Avox
Berichten: 530
Lid geworden op: 29 feb 2020, 11:09
Gender:

Re: ORPG | Things do not change, we change

Bericht door Avox » 04 mar 2020, 23:52

Cathy.
Zuchtend zet ik mijn zonnebril op. Ik moet zo nog langs de winkel om wat boodschappen te halen, aangezien ik niks meer in huis had om eten van te maken. Ik loop de sportschool uit en ga richting een kleine supermarkt om de hoek van de sportschool. Ik kijk even wat ze precies hebben en waar ik zin in heb om te eten. Mijn blik glijd dan naar de vers gemaakte pizza’s die altijd in de koeling liggen, moeilijk bijt ik op mijn onderlip. Een keer pizza kan geen kwaad. Ik pak een pizza margarita en nog andere producten uit de koeling om later in de week van te eten. Rustig loop ik naar de afdeling waar pasta’s enzo staan. Als ik alles heb wat ik nodig heb, loop ik naar de kassa en reken rustig af zodra ze alles gescand heeft. Ik stop alles in het tasje wat ik we bij had genomen en verlaat de kleine supermarkt weer. Rustig loop ik richting het appartementencomplex waar ik een appartement heb, ondertussen was ik aan het kijken op mijn telefoon of ik iets bijzonders had gemist. ‘Krak’ hoor ik ineens waardoor ik op kijk en achterom kijk, maar ik zat niemand. Ik trek een wenkbrauw op en hef dan mijn schouders waarna ik weer rustig door loop naar mijn huis. Ineens, voel ik een paar handen om me, ik was compleet in shock dat ik even stopte met lopen, what the fuck was dit? Tot ik me realiseer wat er aan de hand was, hadden de personen een spuitje in mijn arm gedrukt en de inhoud ervan in me gespoten. Ik begon met tegenstribbelen en wou om hulp schreeuwen, maar een van de handen lag op mijn mond waardoor ik niks kon. Ik voel me ineens erg versuft worden, alles werd wazig om me heen en ik begon zwarte vlekken te zien, niet veel later werd alles zwart en voelde ik niks meer.
724CA584-EB7B-4CD4-8676-04A3BF37B77A.jpeg
Cathy
724CA584-EB7B-4CD4-8676-04A3BF37B77A.jpeg (670.66 KiB) 228 keer bekeken
“To the world you may be one person, but to one person you are the world.”

Inuka
Berichten: 2542
Lid geworden op: 20 jan 2019, 14:24

Re: ORPG | Things do not change, we change

Bericht door Inuka » 05 mar 2020, 00:19

Aaron.
Het was een klein eindje lopen naar de supermarkt. Alle prikkels waren teveel, dus ik had de paden gekozen die wat verder weg lagen van de weg. Ach, haast had ik toch niet. Daarbij deed de frisse lucht en de natuur me wel goed. Ik viste mijn telefoon uit mijn broekzak en las wat door de berichten die ik allemaal had gemist. Lachend om de foto's van gister avond liep ik door een park. Ooh, we hadden het echt een beetje te bont gemaakt. Ik loop automatisch wat naar de rand van het pad wanneer er een groepje mensen aan komt, maar zonder er meer aandacht aan te geven blijf ik naar mijn telefoon kijken. Tot ineens een van de groep mijn arm vastgrijpt. Ik trek eraan om mijzelf los te rukken, maar de man houdt mijn pols stevig vast terwijl twee anderen in de groep ook in beweging komen. "Gast! Wa-" Een stekende pijn trekt door mijn arm, maar ik heb geen tijd om te kijken wat het is. In haal uit naar de man die mijn arm vast had en zet het op een lopen. Maar ik ben nog geen twintig passen weg of mijn voet blijft achter. Ik probeerde mijzelf op te vangen, maar mijn lichaam reageerde te traag en hard kom ik ten val op het stenen pad. Ik probeer mijzelf nog overeind te duwen, maar mijn spieren werken steeds minder mee. Zwarte vlekken vullen mijn blikveld terwijl ik vooruit probeer te kruipen, weg van de mannen. Ik zie nog net de schoenen van een van de mannen voordat mijn zicht zwart werd en ik het bewustzijn verloor.
Bijlagen
37738110_435841150268715_6262483168528433152_n.jpg
37738110_435841150268715_6262483168528433152_n.jpg (172.49 KiB) 224 keer bekeken

Gebruikersavatar
Avox
Berichten: 530
Lid geworden op: 29 feb 2020, 11:09
Gender:

Re: ORPG | Things do not change, we change

Bericht door Avox » 05 mar 2020, 13:06

Cathy.
Kreunend word ik wakker als ik merk dat ik opeen koude vloer lig. Vaag kijk ik om me heen en merk dat ik niet de enige ben. Direct schiet ik omhoog maar word gestraft door een gigantische knallende hoofdpijn. Ik leg mijn hand op mijn hoofd en haal even diep adem. Het was best donker hier, maar nog wel licht genoeg om te zien dat hier meer mensen zijn, ongeveer 20 personen... wel grotendeels mannen dan vrouwen. Het viel me ook op dat het grotendeels Japanners waren, maar heel weinig uhm.. “andere soort” mensen. Langzaam ga ik naar achteren heen omdat ik niet weet wat ik moet doen of moet verwachten. Ik kijk om me heen om te zien waar we zijn. Het is een grote, ronde kamer waar je een paar prullenbakken ziet en dat is het. Ik kijk even moeilijk. Ik zag dat er meer mensen wakker werden en net zo vaak kijken als hoe ik keek. Ik pak mijn vlecht en begin er een beetje mee te spelen, aangezien ik niet weet wat ik verder moet doen. Het is allemaal zo vaag... Waarom ben ik hier? Wie heeft mij mee genomen? Wat moeten ze van me? Wie zijn deze mensen? Ik bekijk de mensen die wakker zijn, het enige overeenkomst wat we allemaal hebben is een tatoeage, maar voor de rest niks. Ik was helemaal naar de muur gegaan en ik trek mijn knieën naar me toe terwijl ik rustig kijk hoe iedereen wakker word. Waar zouden ze zitten? Hoe lang ben ik eigenlijk weg geweest?
6D5D08B1-5839-4AB9-8775-2413A36684EE.jpeg
Cathy
6D5D08B1-5839-4AB9-8775-2413A36684EE.jpeg (606.31 KiB) 216 keer bekeken
“To the world you may be one person, but to one person you are the world.”

Inuka
Berichten: 2542
Lid geworden op: 20 jan 2019, 14:24

Re: ORPG | Things do not change, we change

Bericht door Inuka » 05 mar 2020, 20:35

Aaron.
Het bed had nog nooit zo hard en koud gevoeld als nu. Het voelde niet als stof. Voordat dat besef echt bij me binnen drong klapte de pijn erin. Een stekende hoofdpijn, nog erger dan een kater. Erger? Kreunend opende ik mijn ogen en was ik in een schok wakker. De herinnering aan het park kwam meteen weer bij me binnen. Onrustig begin ik te ademen en kijk ik om me heen. Wat is dit? Mijn handen gaan instinctief naar mijn broekzak waar ik opzoek was naar mijn telefoon, weg. Mijn blik gaat naar mijn arm waar de pijnlijke steek was toen de man me vast had gepakt, maar in dit licht kon ik niet zien waar de pijn vandaan was gekomen. Wel was de huid nog gevoelig toen ik met mijn vingers eroverheen gleed. Ik schoof naar achter tot ik met mijn rug de muur raakte en keek rond in de ruimte. Een stekende pijn trekt door mijn knie wanneer ik deze beweeg. Een rode vlek van opgedroogd bloed zag ik op mijn beide knieën zitten. De val, ik had mijzelf niet onder controle. Ik had mijzelf helemaal niet opgevangen. Dit moest haast wel een nachtmerrie zijn. Maar zo een zieke rare nachtmerrie had ik nog nooit gehad. Nogmaals kijk ik om me heen en zie ik dat vrijwel iedereen hier van Aziatische afkomst leek te zijn. Waarom was ik hier dan? Tot mijn oog op een enkeling andere mensen viel. Iedereen leek een zware kater te hebben. Ze waren rustig, nog totaal niet in paniek. Alsof iedereen zwaar gedrogeerd.....ooh. Meteen wreef ik met mijn hand over mijn arm. Alles was nog zo traag. Mijn lichaam wilde nog niet helemaal meewerken en mijn bonzende hoofd hielp ook niet mee met alles op een rij zetten. Net bij deze gedachte hoorde ik aan de andere kant van de ronde kamer iemand mompelen. Het leek wel een gebed, maar ik verstond er helemaal niets van. Met dit eerste geluid probeerde een andere man op te staan en liep hij naar de deur waar hij op begon te bonzen. Na even begon hij te schreeuwen. Ik verstond zijn woorden niet, maar het klonk smekend. Dat hij eruit wilde, dat hij hier niet hoorde. Andere volgde al snel, maar allemaal in een taal waar ik geen woord van begreep. Maar het kwam me wel bekend voor. "Help!" Schreeuwde ik mee met de groep in mijn eigen taal, maar bleef op mijn plek tegen de muur zitten. Ik had de kracht nog niet om overeind te komen. "Laat ons eruit!" Voegde ik eraan toe.
Bijlagen
82080676_607695733109729_1143418886730803999_n.jpg
Hier kan je de dolk een beetje zien aan de binnenkant van zijn arm.
82080676_607695733109729_1143418886730803999_n.jpg (121.55 KiB) 196 keer bekeken

Gebruikersavatar
Avox
Berichten: 530
Lid geworden op: 29 feb 2020, 11:09
Gender:

Re: ORPG | Things do not change, we change

Bericht door Avox » 05 mar 2020, 23:15

Cathy.
Ik kijk op als ik merk dat er al meer mensen wakker worden. Ze waren allemaal net zo verward als ik ben, maar toch bleven de meeste kalm. Gegeven moment stond iemand op en liep dan naar de deur, in hoeverre deze man kon lopen want zijn benen leken net van Jelly gemaakt. Hij schreeuwde wat, wat ik totaal niet kon verstaan. Iedereen begon daarna te schreeuwen. Als ik ineens iemand hoor die ik begrijp, kijk ik die kant op. Het was een jongen, hij heeft bruin haar en een paar tatoeages meer dan ik zelf. Langzaam kom ik overeind en loop, half wankelend, richting die jongen waarna ik naast hem ga zitten. “Ik ben bang dat schreeuwen weinig zin heeft” zeg ik zacht en ik kijk de jongen aan. Gegeven moment hoor je iets door de intercom, het was in het Engels (doe het zelf even in het Nederlands): “Welkom iedereen. Ik ben professor Yoe Hang. Fijn dat we iedereen bij elkaar hebben”. Direct kijkt iedereen om zich heen en beginnen daardoor nog harder te schreeuwen. Direct doe ik mijn vingers in mijn oren omdat ik nog steeds knallende koppijn heb en het schreeuwen niet beter op maakt. “Ssssh, schreeuwen heeft geen zin” legt de professor uit. “Er komen straks allemaal mannen, jullie stuk voor stuk ophalen. Beter luisteren jullie naar deze mannen anders gaat de bom, wat in jullie lichaam is gespoten, af en is het bye bye leven” hoor ik de professor daarna zeggen. Direct kijk ik naar mijn arm waar ze die spuit in hadden gezet. “Als jullie zijn opgehaald, worden jullie naar een kamer gebracht waar we een andere spuit gaan testen. Als je deze spuit overleefd, gaan er veel dingen veranderen voor je. Als je deze spuit niet overleefd, ga je dood en was je een zonde van mijn tijd. Ik zie jullie straks stuk voor stuk” zegt de professor nog als laatst waarna je niks meer hoorde via de intercom. Direct begint iedereen in paniek te raken waardoor ik diep adem haal, ik was altijd erg rustig van me zelf geweest, vooral in zulke situaties waarbij anderen erg druk doen. “Mijn naam is Cathy” ga ik dan maar door en sla even mijn ogen neer. Het is der op of der onder. Ik blijf vandaag leven of ik ga vandaag dood. Het idee maakt me best bang.. Ik trek mijn knieën naar me toe en voel dat ik lichtjes begin te shaken door de omstandigheden.
07DF72F2-CCEC-41B3-BE0C-7C9FD17D6D24.jpeg
Cathy
07DF72F2-CCEC-41B3-BE0C-7C9FD17D6D24.jpeg (741.32 KiB) 190 keer bekeken
“To the world you may be one person, but to one person you are the world.”

Inuka
Berichten: 2542
Lid geworden op: 20 jan 2019, 14:24

Re: ORPG | Things do not change, we change

Bericht door Inuka » 06 mar 2020, 00:32

Een verslagen verloren lach volgde op mijn eigen geschreeuw. Het was nutteloos, maar wat moest ik anders? Niets doen voelde ook niet goed. In mijn ooghoek zie ik iemand mijn kant op komen. Ze was een van de enige die geen Aziatisch uiterlijk had. Daarbij was ze ook nog eens van de enige dames. Toch was ik op mijn hoede. Wat deden deze mensen hier en wat had ik ermee te maken? Wanneer ze bij me komt zitten kijk ik naar haar opzij. "Ik ben er ook bang voor, maar het lijkt het enige wat we kunnen doen." Zei ik haar en bekeek haar kort. Ze keek net zo beroerd uit haar ogen als ieder ander hier. En zelfs dan zag ik een hele knappe dame voor me zitten. Fronsend kijk ik om me heen wanneer de intercom klinkt. Ik zoek naar de speaker en blijf ernaar kijken terwijl ik luisterde naar een of andere professor. Ik wilde zo graag groot blijven bij het nieuws. Maar enkel bij het bericht over het explosief in mijn lichaam trokken de rillingen door mijn lichaam. Met mijn vingers ga ik onbewust over de plek op mijn arm waar ik geprikt was, maar trok hem meteen terug. Wat als ik per ongeluk het ding liet afgaan? "What t-" Ik kon mijn verontwaardigde en verwarde uitspraak niet eens afmaken voordat er nog meer verschrikkelijk nieuws kwam. Met open mond luisterde ik naar de professor. Mijn overlevingskans was afhankelijk van een spuit? Wat betekende dat? Wat gingen ze doen? Mijn ademhaling word onrustig van het nieuws. Van de stres en de angst die het me opleverde. Ik staarde voor me uit en kreeg amper iets mee van de paniek de ruimte gebeurde. Ik zat stil tot de dame langs me iets zei. Haar stem was zo rustig, zo beheerst. Ik kijk naar haar opzij en frons kort. "Aaron." Zei ik haar en bekeek haar nog eens goed. Haar stem klonk misschien rustig, maar ik zag hoe ze erbij zat en wist beter. Dit konden onze laatste momenten op de wereld zijn. In een koude nietszeggende kamer. Voorzichtig sloeg ik mijn arm om haar heen en trok haar zachtjes tegen me aan. Ik wist niet of zij het nodig had, maar ik had het zelf wel nodig. "Het is vast een grap voor een televisie programma." Mijn woorden waren totaal niet overtuigend, maar ik probeerde het toch mijzelf ook wijs te maken. "Of een ziekelijk sociaal experiment."

Afbeelding

Gebruikersavatar
Avox
Berichten: 530
Lid geworden op: 29 feb 2020, 11:09
Gender:

Re: ORPG | Things do not change, we change

Bericht door Avox » 06 mar 2020, 16:46

Cathy.
Mijn blik gaat omhoog als ik de jongen zijn naam hoor zeggen waarbij ik zwak glimlach. Niet veel later had hij zijn arm om me heen gelegd en naar zich toe getrokken. Ondanks dat hij een onbekende voor me was, voelt het toch wel fijn aan dat iemand je soort van troost. Ik kijk Aaron aan als ik hem hoor zeggen dat het een televisieprogramma is, of een ziekelijke experiment. “Ik hoop dat je gelijk hebt” zeg ik zacht. Ik kijk op als ineens de deur open hoor gaan en er mannen in zwaar belaadde pakken naar binnen komen gelopen, dat zouden de mannen zijn die ons ophalen. Ze kijken rond en pakken één van de Japanse jongens. Ze tillen hem letterlijk op en nemen hem mee weer door dezelfde deur uit deze ronde kamer. Twee bewakers bleven bij de deur staan, ik denk voor als er iemand wilt ontsnappen. “Ik weet niet wat ik liever heb. Voor als dit allemaal waar is. Of dood gaan of zijn proefkonijn zijn” zeg ik zacht en ik staar even naar de grond. Nog geen 5 minuten later, kwamen weer dezelfde mannen en namen ze weer iemand anders mee, dat ging in een rap tempo.. zou die ene jongen dat overleefd hebben? Bij het idee dat hij misschien dood kon zijn, begin ik toch weer te shaken. Ik heb geen zin om dood te gaan.. Ik ben nog zo jong! Ik heb een heel fucking leven nog voor me! Ik heb mijn liefde van mijn leven nog niet ontmoet?! Ik heb nog geen eens kinderen??? Waarom overkomt dit mij nu weer..
AB5E85CB-2C85-4B62-9794-911F3AC7183D.jpeg
Cathy
AB5E85CB-2C85-4B62-9794-911F3AC7183D.jpeg (696.32 KiB) 170 keer bekeken
“To the world you may be one person, but to one person you are the world.”

Inuka
Berichten: 2542
Lid geworden op: 20 jan 2019, 14:24

Re: ORPG | Things do not change, we change

Bericht door Inuka » 06 mar 2020, 16:57

Aaron.
Cathy leek geen reactie, of in ieder geval geen vervelende reactie te hebben om mijn arm om haar heen. Ik had de steun zelf net zo hard nodig als zij dat leek te hebben. "Ik hoop het ook." Zei ik haar zacht en sloot mijn ogen kort. De paniek en de angst die in de ruimte heerste maakte mijn eigen situatie ook niet beter. Je kon je er ook niet gewoon van af sluiten. Mijn ogen schieten open als ik de deur hoor. Ze grepen de jongeman gewoon alsof het niets was. Tilde hem simpelweg op. In schrikreactie deinsde de groep terug en kwamen ze allemaal meer naar achteren staan, waar wij op de grond zaten. "Het lijken wel militairen." Dacht ik zachtjes hardop terwijl ik naar de mannen bij de deur keek. Ik laat mijn blik weer zakken en kijk naar Cathy. "Als dit waar is, dan kan dit niet legaal zijn." Zeg ik haar zacht. "We hebben rechten. Ze kunnen ons vast niet zomaar hier houden." Zei ik haar zacht en schrok weer toen de deur open ging. Alsof ik nu al bang was voor het geluid. Zo snel al? Waar was de vorige jongen gebleven? Kwam hij niet terug? Kon hij nog wel terug komen? Ik moest mijzelf dwingen om rustig adem te blijven halen en niet in paniek te raken. Alles komt goed, het is een spel, het is een grap. Alles komt goed, het is een spel-....bleef ik in mijn hoofd herhalen.

Afbeelding

Gebruikersavatar
Avox
Berichten: 530
Lid geworden op: 29 feb 2020, 11:09
Gender:

Re: ORPG | Things do not change, we change

Bericht door Avox » 07 mar 2020, 00:07

Cathy.
Mijn blik gaat naar Aaron, “dat kan kloppen ja” mompel ik dan en laat mijn ogen glijden over de twee bewakers die hier stonden. Ik luisterde naar wat Aaron zei, maar schud langzaam mijn hoofd. “Ik ben bang dat ze daar niet naar luisteren Aaron” zeg ik zachtjes waardoor ik mijn benen nog dichter naar me toe trek. De tijd tussen de eerste en de tweede jongen was erg kort, maar nu duurde het iets langer voor er weer militairen kwamen om iemand op te halen. Deze keer keken ze de zaal rond en bleven ze ons even aan gapen. Gegeven moment komen ze toch onze kant op waardoor ik alleen maar banger word. Één van de militairen grijpen mij bij de arm en gooien me gegeven moment over de schouder. Hard probeer ik in zijn rug te slaan en trap ik een beetje in de lucht. Ik probeer me uit zijn greep te verlossen maar tevergeefs. Ik kijk Aaron even aan waarna ik mijn ogen even neer sla en naar beneden kijk. Ik werd meegenomen naar een grote laboratorium waar ik op een stoel werd gezet en vast gebonden. “Zo, onze enige meid hier” hoor ik de professor in het Engels tegen me zeggen. “Ik hoop dat je dit overleefd, het zou een zonde zijn je moeten dumpen” zegt de professor met een geniepig lachje. Een andere man kwam naar me toe gelopen met een spuit waardoor ik me ogen vergroot, het is dus wel allemaal echt waar!?!? Ik probeer me zelf uit deze stoel te halen wat helaas niet ging. Ze staken de spuit in mijn arm, wat een aardig grote en dikke naald had en spuiten de inhoud in mijn arm. Het duurde even tot ik een gigantische pijn voelde. Ik schreeuw het uit en probeer me los te maken van de stoel. Ik merk dat mijn reeds gezette tatoeages als een gek begonnen te branden en even licht gaven zelfs. Dan, was de pijn in een keer helemaal weg, maar ik zelf was heel erg versuft en kon niks meer door energiegebrek. Ze tapen mijn tatoeages met een speciale tape in en tillen me dan op. “Breng haar naar cel D-7 en haal dan die ene jongen op die naast der zat. Als hij het overleefd mogen ze elkaar weer vergezellen” hoor ik de professor nog zeggen voor ze me weer op tilde en mee namen ergens anders naar toe.
51B86C63-578B-4D96-8DA1-558A5CCC014D.jpeg
Cathy
51B86C63-578B-4D96-8DA1-558A5CCC014D.jpeg (610.41 KiB) 163 keer bekeken
“To the world you may be one person, but to one person you are the world.”

Inuka
Berichten: 2542
Lid geworden op: 20 jan 2019, 14:24

Re: ORPG | Things do not change, we change

Bericht door Inuka » 07 mar 2020, 00:55

Aaron.
"Wat heb je aan mensenrechten als er niet naar geluisterd wordt." Mopperde ik zacht, maar niet overtuigend. Ik wist ook wel dat het zo werkte, maar ik wilde niet denken aan wat er aan de andere kant van die deur gebeurde. Als ik eraan dacht, dan zou ik alleen maar verder in paniek raken. Ik hield de militairen die de ruimte weer in kwamen in de gaten, maar ze leken al snel een keuze te hebben gemaakt. "Ik zie je aan de andere kant." Zei ik haar zacht voordat ze haar bij me weg trokken. Verslagen keek ik toe hoe de bewaker haar zo makkelijk over zijn schouder gooide. Alsof het de normaalste zaak van de wereld was. Mijn gedachten gingen alle kanten op. Alleen de gedachte al dat ze daar misschien dood zou gaan was me teveel. Toen de deur weer open ging zag ik gelijk dat ze op mij af kwamen. Trillend van angst en spanning liet ik mezelf meeslepen door de bewakers. Net buiten de deur probeer ik me nog los te trekken, maar mijn lichaam was nog altijd zwak. Ze trokken me mee naar een soort laboratorium. Behendig werd ik aan de stoel vast gemaakt. Had de rest hier ook in gezeten? Mijn ademhaling schoot alle kanten uit. Ik keek op toen ik een stem hoorde die me bekend voorkwam. In het Engels zij de professor. "Geloof me, je zult me dankbaar zijn als je dit overleefd. Doe het." Mijn blik schoot meteen naar een man die met een spuit aan kwam lopen. Hard trok ik aan de riemen, maar er zat geen beweging in. "Als je ontspant doet de prik minder pijn." Werd er nog gezegd, maar het laatste wat ik kon doen bij zo een naald was ontspannen. Voor even leek de pijn mee te vallen, maar al snel verspreidde een helse pijn zich door mijn lichaam. Al mijn spieren spande zich aan en ik schreeuwde het uit van de pijn. Zoveel pijn dat ik zelfs dacht dat mijn huid kort licht gaf. Zo snel als het kwam, zo snel was de pijn ook weer weg. Hijgend van de schok leunde ik voorover. Wat ze met me deden kreeg ik amper mee. Ze plakte iets op mijn armen, maar de wereld draaide zo voor me dat ik het niet meekreeg. Versuft trokken ze me uit te stoel, door de gangen. Opweg naar D-7 als ik de mannen moest geloven. Het besef dat ik het overleefd had kwam nog niet. Enkel de herinnering aan de pijn en de angst dat er meer zou komen. De mannen lieten me los en ik viel tegen de grond, waar ik bleef liggen. Versuft van de pijn en energie die het had gekost.
Afbeelding

Gebruikersavatar
Avox
Berichten: 530
Lid geworden op: 29 feb 2020, 11:09
Gender:

Re: ORPG | Things do not change, we change

Bericht door Avox » 07 mar 2020, 09:14

Cathy.
Een van de bewakers had me weer over de schouder getild maar ik was te versuft om iets te doen. Ze brachten me ergens heen, ik gok die ene cel dan maar. Eenmaal binnen gekomen, leggen ze me neer op het grote bed en lopen daarna weer weg. Zacht kreun ik als ik merk dat die tatoeages beginnen te kloppen en ik trek mijn armen naar me toe. Ik had een pijl en boog op mijn linker pols en een slangen tatoeage op mijn andere arm, in het midden van mijn binnenste arm. Beide armen waren ingetapet met zwarte tape. Even kijk ik er na en probeer het los te pulken, maar ik vernam al snel dat geen standaard tape is. Ik voel tranen op komen en wou net gaan huilen, als ik de deur weer hoor open gaan en dicht gaan. Ik kijk langzaam op en zag dat het Aaron was, dat betekent dat hij het ook heeft overleefd. “Aaron” zeg ik zacht. Ik kom voorzichtig van mijn bed af maar merk al snel dat ik stond te shaken op mijn benen. Ik grijp me aan alles vast waarna ik door de knieën ga en bij hem ga zitten. Zachtjes schud ik hem heen en weer, “Aaron wordt wakker, je hebt het overleefd” zeg ik zacht, niet dat we daar blij mee moeten zijn.
B49EEDBC-6292-46C8-98DF-594D5B8BE2F1.jpeg
Cathy
B49EEDBC-6292-46C8-98DF-594D5B8BE2F1.jpeg (756.13 KiB) 155 keer bekeken
“To the world you may be one person, but to one person you are the world.”

Inuka
Berichten: 2542
Lid geworden op: 20 jan 2019, 14:24

Re: ORPG | Things do not change, we change

Bericht door Inuka » 07 mar 2020, 09:49

Aaron.
De koude vloer verkoelde mijn brandende lichaam. De helse pijn was weg, maar een vervelende prikkende pijn bleef aan de binnenkanten van mijn armen. Toen ik hoorde dat er nog iemand in de kamer was opende ik mijn ogen. "Cathy." Fluister ik zacht als ik haar mijn naam hoor zeggen. Ze komt bij me zitten en schud me iets door elkaar. Met moeite duw ik mijzelf iets ophoog en kijk naar haar opzij. "We hebben het overleefd." Zeg ik haar zacht en glimlach klein naar haar. Een kleine glimlach van overwinning. "Gaat het?" Vroeg ik haar toch wat voorzichtig. Nee, natuurlijk ging het niet. We zaten opgesloten en hebben net een loterij voor ons leven gehad. Maar toch vroeg ik het om te weten hoe het ging naar omstandigheden. Mijn blik viel op een soort tape om haar arm. Fronsend keek ik naar mijn eigen arm en probeerde ik het eraf te krassen. De pijn onder de tape bleef dringen, maar ik kon er niet bij om te zien wat het was. Op beide armen zat het, aan de binnenkant van mijn armen. Links mijn onderarm, en rechts mijn bovenarm. "Het is geen dus spelshow." Zeg ik haar zacht terwijl ik nog meer pogingen doe om het rare spul van mijn armen te krijgen. Precies op de plek van mijn nieuwste tatoeages. Wacht, de tatoeages, de Japaners? Wat was dit voor een ziekelijke bedoeling. Ik snapte het er helemaal niets meer van.

Afbeelding
Hij is links (ugh, mijn pc met de foto's erop heeft het begeven, dus heb niets bijgeknipt) (rechts een tweelingbroer, altijd leuk)

Gebruikersavatar
Avox
Berichten: 530
Lid geworden op: 29 feb 2020, 11:09
Gender:

Re: ORPG | Things do not change, we change

Bericht door Avox » 07 mar 2020, 13:24

Cathy.
Een glimlach vormt mijn lippen als ik hoor dat hij wakker is, daar ben ik best opgelucht om. Hij is de enige waar ik mee kan praten en ondanks dat hij een onbekende voor me is, gun ik hem geen dood. “Ja we hebben het overleefd.. maar wat gaat er hier na gebeuren?” zeg ik dan zacht op zijn opmerking dat we het hebben overleefd. “Alsof er 1000 mensen met een naald in mijn huid prikken van binnenin” gaf ik als antwoord en zucht zacht, “en jij?” vraag ik dan. Mijn blik gaat maar het tape wat hij ook om had, waarom had hij ook tape om. Wederom kijk ik van mijn tape weer naar de zijne. “Nee het is inderdaad geen spelshow is. Als het wel zo was had ik ze naar de rechter gesleept” mopper ik koppig en haal even diep adem. Mijn blik gaat weer naar Aaron en ik kijk weer naar zijn tape, “waarom zijn onze tatoeages dicht geplakt? Zag jij ze ook licht geven?” vraag ik dan waarna ik voorzichtig weer op sta. Mijn blik gaat weer naar het bed en frons even als het een tweepersoonsbed is, werkelijk? Dan glijd mijn blik over de hele cel. Hij was best klein, voor twee personen dan. Het had een bureau met twee stoelen, een toilet die apart was van de rest, een wasbak en een open douche. Wacht, als ik ga douche dan kan hij werkelijk alles zien? Ik zucht diep en ga rustig op bed zitten.
B9C17C58-19FE-4FB8-BC76-40ABF1A43757.jpeg
Cathy
B9C17C58-19FE-4FB8-BC76-40ABF1A43757.jpeg (692.16 KiB) 148 keer bekeken
“To the world you may be one person, but to one person you are the world.”

Inuka
Berichten: 2542
Lid geworden op: 20 jan 2019, 14:24

Re: ORPG | Things do not change, we change

Bericht door Inuka » 07 mar 2020, 18:09

Aaron.
Wat ging er hierna gebeuren? Ik zou het niet weten. Ik snapte al helemaal niet wat hier aan de hand was. Enkel dat er iets mis was met die tatoeages. Licht geïrriteerd probeerde ik door het verband heen mijn arm te krassen of aan te raken, maar het maakte de pijn enkel erger. "Net zo, het is alsof mijn huid in brand staat." Zeg ik haar zuchtend. "Was het maar een spelshow. Dan kon ik er misschien om lachen later." Zei ik haar en beweeg mijn benen iets om er wat meer gevoel in te krijgen. Mijn lichaam voelde alsof ik de hele dag zwaar getraind had. "Zijn het bij jou ook je tatoeages?" Vraag ik hardop en kijk naar de tape die ze om haar arm had. "Ik weet niet wat ik zag. Misschien. De pijn wat te... het was gewoon ondragelijk." Zei ik haar. Wat er in het laboratorium gebeurd was was te wazig om echt wijs uit te halen. Ik volgde haar blik en keek kort om me heen. Wat was dit voor een plek? Een laboratorium met een gevangenis, waar ze Engels spraken en vooral Japanners hadden meegenomen. Ze zaten in een kille kleine cel met maar een bed, een bureau en een soort badkamer hoek. Maar het ergste was de douche. Ik zag haar kijken en knikte klein. "Ze kunnen ons nooit voor altijd hier laten." Probeerde ik haar, maar ook mijzelf op te beuren. Maar in mijn hoofd maakte ik het af met dat we hier nooit voor altijd levend kunnen blijven. Ze waren duidelijk niet bang om mensen af te maken.

Gebruikersavatar
Avox
Berichten: 530
Lid geworden op: 29 feb 2020, 11:09
Gender:

Re: ORPG | Things do not change, we change

Bericht door Avox » 08 mar 2020, 01:34

Cathy.
“Ja” zeg ik bevestigend, “zo’n gevoel heb ik ook, als of mijn huid in brand staat” herhaal ik hem dan een beetje. Mijn blik bleef bij Aaron hangen als hij een opmerking maakt dat hij er later wel om kon lachen, als dit een spelshow was geweest. “Nou ik niet. Ik was dan gigantisch kwaad geworden en had een dikke boete geëist” mompel ik dan zuchtend. Even glijd mijn blik weer naar beide armen waarna ik ze in de lucht hou, “ja beide tatoeages. Deze heb ik laten zetten in Japan, bij zo’n tatoeageshop die een actie had 2 voor een bepaalde prijs” leg ik aan hem uit, “maar ik snap niet wat onze tatoeages hier mee te maken hebben? Mijn blik gaat weer over de kamer waarna ik rustig op bed ga liggen en mijn ogen sluit. “Ik heb zo’n vermoedden dat wij worden net als die militairen van net. Ik weet het niet zeker maar het zou me niks verbazen. Dat dit een één of andere aparte drugs is die er voor zorgt dat wij deze pijn ervaren maar daarna heel sterk worden ofzo” leg ik dan uit en schud mijn hoofd, het kwam niet bepaald overtuigend over, maar ja er moest een reden zijn waarom we hier zijn. “En aangezien ik de komende tijd met hou in deze cel zit, is het misschien handiger dat we elkaar wat beter leren kennen. De situatie gaat er niet door veranderen om hier maar koppig te zitten en hem gewonnen geven” leg ik aan hem uit waarna ik wat rechterop ga zitten. Ik kijk Aaron aan en glimlach zwak.
“To the world you may be one person, but to one person you are the world.”

Inuka
Berichten: 2542
Lid geworden op: 20 jan 2019, 14:24

Re: ORPG | Things do not change, we change

Bericht door Inuka » 08 mar 2020, 11:43

Aaron.
De brandende huid werd ook niet meer of minder. De pijn was gewoon daar alsof het een hele vervelende open wond waar je niet bij kon. Het maakte me gefrustreerd dat ik niet eens kon zien wat er aan de hand was. "Ook, maar dat nog altijd duizend maal liever dan niet weten wat hier aan de hand is." Toen ze vertelde over haar tatoeage fronste ik kort. Ze was in Japan geweest en heeft er een tatoeage laten zetten? "Bij een tentje in Tokyo bij uh..." Ik knikte met mijn vingers opzoek naar het Japanse woord. "Een paar straatjes van het centrum. Het logo was een soort draak die zijn eigen staart eet." Dit was een ontzettend onduidelijke uitleg, maar ik wist niet hoe ik het anders uit moest leggen. Ik had er ook niet meer aandacht aan besteed. Toch nog wat wankel sta ik op en kijk door de kamer. Met mijn hand tegen de muur liep ik naar het bureau en laat ik me op een stoel zakken. "Militairen? Ze denken toch niet dat we zomaar onder dwang nuttige soldaten zijn? Geef me een wapen en ik schiet op hun." Zeg ik haar en wrijf door mijn gezicht. "Wat het ook is, het is duidelijk een menselijk experiment en wij zijn de proefdieren." Dacht ik hardop. Ik wilde haar best leren kennen, maar de situatie maakte het niet heel uitnodigend om persoonlijke dingen te vertellen. Wat als ze ons afluisterde. Mijn ogen schoten meteen naar het plafond en ik zocht naar camera's of andere apparatuur. Ik zeg een aantal dingen hangen, maar was niet zeker wat het was. Maar, we konden er toch niets aan doen. "We moeten er het beste van maken." Dat was ik wel met haar eens. "Dus uh...vertel een wat over jezelf." Zeg ik haar met een kleine glimlach.

Plaats reactie