ORPG ~ Inabilities aren’t impossibilities

Gebruikersavatar
ShakenAngel
Berichten: 16847
Lid geworden op: 20 jul 2015, 19:25
Gender:

ORPG ~ Inabilities aren’t impossibilities

Bericht door ShakenAngel » 08 mar 2018, 06:38

Met Qwerty22033 :D

Dit is Sacha Thompson, 18 jaar
92E9E995-B08E-421C-A49E-AF28F80F893E.jpeg
92E9E995-B08E-421C-A49E-AF28F80F893E.jpeg (76.83 KiB) 4025 keer bekeken
Met mijn hoofd knikkend op de beat van de muziek die ik in mijn oren heb loop ik richting het station. Mijn eerste schooldag zit erop en ik moet nu nog zo’n halfuur met de trein naar huis. Ik fluit zachtjes de melodie als ik de trappen omhoog loop en mijn pasje tevoorschijn haal om mezelf in te checken. Terwijl ik rondkijk in het enorme gebouw pak ik mijn tefoon erbij. Mijn reisplanner zegt spoor 5. Ik kijk op de borden en loop dan naar spoor 5. 5A en 5B. Ik slik en check nog een keer mijn telefoon. 5. Ik zucht en besluit dan maar naar spoor 5A te lopen. Dat zou het meest logische zijn toch?

Gebruikersavatar
qwerty22033
Berichten: 22366
Lid geworden op: 11 mei 2015, 18:19
Locatie: Somewhere over the Rainbow
Gender:

Re: ORPG ~ Inabilities aren’t impossibilities

Bericht door qwerty22033 » 08 mar 2018, 12:30

Benjamin Wellbery | 21

Ik zit op een bankje op het perron, het perron van spoor 5a om precies te zijn. Over ongeveer tien minuten komt mijn trein. Ik kijk even om me heen en zie mensen zoeken. Blijkbaar is het lastig dat de reisplanner alleen spoor 5 of spoor 3 aangeeft, in plaats van specifiek A of B. In principe is het logisch. De trein is zo lang dat hij beide perrons in beslag neemt, A en B. Alleen als er problemen zijn met andere treinen, rijdt hij verder door zodat hij alleen op A of op B staat, afhankelijk waar de trein vandaan komt en welke kant hij op gaat. Het is leuk om te zien hoe hun monden snel heen en weer bewegen, als ze zich in een groep bevinden en ze met zijn allen niet weten wat nou wijsheid is. Die snelle mondbewegingen, in combinatie met enkele gebaren en gezichtsuitdrukkingen, vertellen mij dat ze waarschijnlijk in de stress geschoten zijn. Hoe zou dat klinken, gestrest gepraat? Ik wend mijn blik af en focus me weer op het papier dat op mijn schoot ligt. Helemaal aan de andere kant van het spoor, op de zijsporen voor werktuigen en defecte treinen, staat een oude stoomtrein stil en ik ben hem aan het natekenen. Ze zeggen dat stoomtreinen herrie maken, meer herrie dan normale treinen. Ik zou het wel eens willen vergelijken, maar ik kan dat helaas niet. Ik zou alles met elkaar kunnen vergelijken, behalve het geluid. Hij ziet er wel heel lomp en massief uit, dus ik kan wel begrijpen dat het meer herrie maakt. Ik kijk nog eens even goed naar de locomotief voor de wagons en teken daarna geconcentreerd verder.

Afbeelding
"Don't only practice your art, but force your way into its secrets, for it and knowledge can raise men to the divine."

Gebruikersavatar
ShakenAngel
Berichten: 16847
Lid geworden op: 20 jul 2015, 19:25
Gender:

Re: ORPG ~ Inabilities aren’t impossibilities

Bericht door ShakenAngel » 08 mar 2018, 18:20

Met mijn telefoon in mijn hand met het reisplanner scherm open loop ik zoekend voor me uit. De borden geven me niet heel veel duidelijk. Zou het aan mij liggen of zou het altijd zo onduidelijk zijn? Misschien is dit wel gewoon normaal en reis ik te weinig met de trein. Het station in mijn dorp is makkelijk. Er gaat maar één trein op één perron naar de grote stad waar scholen en bedrijven zitten. Daar kun je niet de fout in gaan. Hier wel, met wel 20 perrons, A en B, met overal trappen en liften en borden die je de weg zouden moeten wijzen maar niet echt goed zijn in hun werk. Als ik een stukje verderop een jongen op een bankje zie zitten besluit ik naar hem toe te lopen. Hij is één van de weinigen die ook op het perron is. Ik ga naast hem zitten en draai me naar hem toe. “Hey, mag ik wat vragen? Gaat deze trein naar ...?” Ik heb mijn scherm inmiddels uitgeklikt. Ik wil niet overkomen alsof ik op mijn telefoon zit terwijl ik met mensen praat.
26243DC1-EEA3-49A8-B565-A2C6C2786577.jpeg
26243DC1-EEA3-49A8-B565-A2C6C2786577.jpeg (573.38 KiB) 4005 keer bekeken

Gebruikersavatar
qwerty22033
Berichten: 22366
Lid geworden op: 11 mei 2015, 18:19
Locatie: Somewhere over the Rainbow
Gender:

Re: ORPG ~ Inabilities aren’t impossibilities

Bericht door qwerty22033 » 08 mar 2018, 18:39

Al snel komt de stoomtrein tot leven. Hij staat niet op een zijspoor zoals in het echt, maar op het spoor langs het perron. Een grote stoomwolk stijgt op en op het perron is een hoop leven. Het zijn geen moderne mensen, maar mensen in kleren zoals normaal was toen de stoomtrein nog volop in gebruik was. Ik houd enorm veel van geschiedenis en alle foto's, beelden en tekeningen uit die tijd. Ik kan me heel goed het leven in allerlei verschillende tijden inbeelden. Deze tijd, de industriële revolutie, is een van mijn favoriete tijden. Ik zie het als het begin van alles wat we nu kennen, kijk maar naar de treinen. Van stoomtreinen tot dieseltreinen tot elektrische treinen die steeds meer op groene energie rijden. Ik focus me enorm op de details en laat de wereld om me heen vervagen. Bang dat ik de trein mis, ben ik niet. Ik heb mijn voeten goed op de grond staan en ik kan het gedender van de trein over het spoor voelen aan de trillingen in de grond. Ik hoor dan wel niets, ruiken en voelen kan ik des te beter. Ik ben zo gefocust bezig, dat ik niet merk dat er iemand naast mij komt zitten, en dat diegene tegen mij praat, merk ik vanzelfsprekend al helemaal niet.

Afbeelding
"Don't only practice your art, but force your way into its secrets, for it and knowledge can raise men to the divine."

Gebruikersavatar
ShakenAngel
Berichten: 16847
Lid geworden op: 20 jul 2015, 19:25
Gender:

Re: ORPG ~ Inabilities aren’t impossibilities

Bericht door ShakenAngel » 08 mar 2018, 18:45

Als ik niet direct antwoord krijg valt mijn blik op het papier waar de jongeman, die niet heel veel ouder is dan ik, geconcentreerd op aan het krabbelen is. Zo vlug als mijn blik over het papier heen glijd herken ik een ouderwetse stoomtrein met een grote rookwolk erboven. Ik glimlach even klein. Het is echt een hele mooie tekening. “Hey, euhm...” begin ik weer in de veronderstelling dat hij me gewoonweg niet gehoord heeft door zijn concentratie. “Gaat deze trein naar ...?” Ik bijt wat onzeker op mijn lip en merk hoe mijn hersenen er meteen van maken dat hij niet met me wil prsten. Dat ik raar ben, opdringerig en hem misschien wel gruwelijk lastig val. Als ik weer geen reactie krijg kijk ik voor me uit. Ik herken de stoomtrein van het papier en sla mijn blik neer. Zou hij die aan het tekenen zijn? Hij lijkt sprekend op diegene op zijn papier.
57FA2DBB-19F8-45B1-9BBC-7E61F93601B4.jpeg
57FA2DBB-19F8-45B1-9BBC-7E61F93601B4.jpeg (91.45 KiB) 4003 keer bekeken

Gebruikersavatar
qwerty22033
Berichten: 22366
Lid geworden op: 11 mei 2015, 18:19
Locatie: Somewhere over the Rainbow
Gender:

Re: ORPG ~ Inabilities aren’t impossibilities

Bericht door qwerty22033 » 08 mar 2018, 18:55

Al tekenend vraag ik me af wat de geluiden van het station zouden zijn. Wat zouden ze toen zijn geweest en wat nu? Pratende stemmen, dat sowieso. Het geluid van de stoomtrein... Wat voor geluid zou de stoomtrein maken? Lawaai, maar waar komt dat vandaan? Van hoe hij over het spoor dendert, maar zou het meer zijn? Zou hij lawaai maken met remmen? Hoe zou het conducteursfluitje klinken? Schel zeggen ze altijd, maar begrippen als schel en lawaai zeggen mij vrij weinig. Het is als kleuren uitleggen aan kleurenblinden, denk ik. Geluiden vergelijken met kleuren, bewegingen of andere zichtbare of voelbare dingen is veel logischer, dan kan ik me er wat bij voorstellen. Tijdens concerten voel je de bas in je lichaam, wat mij vertelt dat het in het gehoor ook in zekere mate doordringend moet zijn. Zouden treinen van nu ook lawaai maken met remmen? Er zijn treinen waarbij binnen een rood lampje gaat knipperen als de deur bijna dicht gaat. Zou het alleen knipperen zijn, of zou er ook een geluidje zijn? En het in- en uitchecken, zit daar geluid bij? Ik voel dat het drukker begint te worden op het perron. Ik voel de lichte trillingen van de koffertjes op wieltjes die over de grond rollen. Ik zet mijn voeten wat beter neer, frons lichtjes en teken verder, me nog steeds niet bewust van de jongen naast me.

Afbeelding
"Don't only practice your art, but force your way into its secrets, for it and knowledge can raise men to the divine."

Gebruikersavatar
ShakenAngel
Berichten: 16847
Lid geworden op: 20 jul 2015, 19:25
Gender:

Re: ORPG ~ Inabilities aren’t impossibilities

Bericht door ShakenAngel » 08 mar 2018, 19:14

Ik zucht en raak een beetje gefrustreerd. Negeert hij me? Ik kan me niet voorstellen dat hij me niet heeft gehoord. Het is niet heel erg rumoerig hier en ik zie ook niet duidelijk oordopjes die naar een muziekspeler of telefoon zouden gaan. Ik zak tegen de rugleuning en besluit te wachten. De trein kan elk moment komen, misschien zie ik iemand anders waar ik het aan kan vragen. Het zou namelijk erg rot zijn als ik de eerste schooldag meteen de verkeerde trein neem en ergens aan de andere kant van het land uitkom. Ik doe mijn ene oortje terug in mijn oor en skip een nummer wat ik inmiddels te vaak gehoord heb en niet meer zo leuk vind. Mijn dag ging echt goed vandaag, maar dit kleine voorval geeft me meteen zo’n negatief en onzeker gevoel.
407A4B5C-0C76-4DD4-8D29-31329C965D8C.jpeg
407A4B5C-0C76-4DD4-8D29-31329C965D8C.jpeg (117 KiB) 4000 keer bekeken

Gebruikersavatar
qwerty22033
Berichten: 22366
Lid geworden op: 11 mei 2015, 18:19
Locatie: Somewhere over the Rainbow
Gender:

Re: ORPG ~ Inabilities aren’t impossibilities

Bericht door qwerty22033 » 08 mar 2018, 19:23

Na nog een hele tijd sluit ik mijn ogen even en focus ik me op alles wat ik om me heen voel. Ja, de trein komt eraan. Ik open mijn ogen en kijk op. Mijn blik gaat naar het digitale bord dat boven het perron hangt, met daarnaast een analoge klok. Op het digitale bord staat de eerstvolgende trein die aankomt, samen met de belangrijkste stations waar hij langs komt. Het is inderdaad bijna tijd. Ik pak mijn rugtas en stop al mijn spullen daar netjes en zorgvuldig in. Ik sta op, doe mijn rugtas op mijn rug en kijk zoekend om me heen. De jongen naast me heb ik nog altijd niet door, aangezien ik me richt op ver weg, op een plekje waar ik kan staan en het overzicht kan hebben. Overzicht om me zeker te voelen. Ik kan niet echt een goed plekje vinden, dus ik blijf maar wat zoekend staan. In de verte komt de trein al aan, ik kan hem zien. Ik voel hem ook naderen. Het gedender wordt steeds voelbaarder en uiteindelijk raast hij het station binnen. Aan de zijkant van de trein, aan de instapzijde, zijn lichtjes opgelicht, in de vorm van letters en die letters vormen de plaatsnaam van de eindbestemming. Ik haal een hand door mijn haar, kijk naar alle mensen die uit de trein komen en loop dan zelf de trein in, zonder de jongen naast mij ook maar even opgemerkt te hebben.

Afbeelding
"Don't only practice your art, but force your way into its secrets, for it and knowledge can raise men to the divine."

Gebruikersavatar
ShakenAngel
Berichten: 16847
Lid geworden op: 20 jul 2015, 19:25
Gender:

Re: ORPG ~ Inabilities aren’t impossibilities

Bericht door ShakenAngel » 08 mar 2018, 19:43

De jongeman naast me begint zijn spullen in te pakken en staat dan op om een enkele pas naar voren te doen en daar te blijven staan. Even heb ik hoop dat hij toch wat tegen me gaat zeggen. Maar hij doet het niet en loopt verder. Ik zucht en sla mijn blik neer. Ik ben denk ik toch niet zo interessant als ik dacht. Of zou ik stinken? Ik krijg een mini hartaanval en til vlug één arm een stukje op om zo onopvallend mogelijk aan mijn oksel te ruiken. Nee. Ik stink ook niet echt volgens mij... Als ik dan de trein hoor kijk ik een beetje verbaasd op. Zou hij hem voorspeld hebben? Of zou hij altijd deze trein hebben en gewoon exact weten hoelaat hij komt? Wat boeit het mij ook wat anderen van me vinden. Ik sta op en loop richting de trein. In lichtgevende letters staat gelukkig de bestemming op de zijkant. Ik haal opgelucht adem en stap in. Het is een vrij drukke trein, niet even rustig op een bankje zitten. De enige plek die nog zo’n beetje vrij is, is naast de jongeman waar ik net ook naast zat. Met enige tegenzin ga ik naast hem zitten. “Ik heb mijn antwoord al, bedankt” mompel ik wat geïrriteerd.
F1AABF10-53E3-4650-8C07-89A8F3BE3B9C.jpeg
F1AABF10-53E3-4650-8C07-89A8F3BE3B9C.jpeg (95.87 KiB) 3997 keer bekeken

Gebruikersavatar
qwerty22033
Berichten: 22366
Lid geworden op: 11 mei 2015, 18:19
Locatie: Somewhere over the Rainbow
Gender:

Re: ORPG ~ Inabilities aren’t impossibilities

Bericht door qwerty22033 » 08 mar 2018, 19:57

Situaties met veel mensen bezorgen me stress. Ik wil niet gestrest zijn, maar ik kan het overzicht niet vinden. Ik denk dat gehoor helpt om het overzicht te krijgen, te weten wat er achter je gebeurt en overal waar jij je ogen niet hebt zitten. Ik moet het doen op tast en zicht, maar helaas kan ik niet voelen dat mensen van achteren mijn persoonlijke ruimte inwandelen en me aanraken, dus daar schrik ik van. Ik weet dat mensen elkaar aanraken in zulke drukke situaties, dat gaat gewoon per ongeluk, maar het maakt me onrustig. Als ik eenmaal in de trein sta, valt er al een last van me af. Oké, nu de verschillende coupés doorlopen. Eerste klas... Tweedeklas vol, vol, vol... Stiltecoupé! Ik houd van stiltecoupés, gewoon omdat mensen daar stil moeten zijn en niemand mij in principe aan kan spreken, op de conducteur na. Vol... Ik zie de bui al wel hangen, ik kan niet in een stiltecoupé zitten. Ik loop een volgende coupé in en zie een mooi plekje bij het raam. Ik glimlach zwak en ga daar dan maar zitten. Ik zucht opgelucht, zet mijn tas op de grond, rits mijn jas open en staar uit het raam. Als er iemand naast me neer ploft, schrik ik op. Ik heb die persoon natuurlijk niet aan horen komen, dus zo'n plotselinge plof, daar schrik ik van. Ik kijk de jongeman die naast mij zit wat geschrokken aan, zie zijn geïrriteerde blik, glimlach snel wat onzeker en kijk dan maar heel snel weer uit het raam. Hij is algemeen geïrriteerd, toch? Ik had mijn tas niet op de andere stoel staan, dus dat kan het niet zijn geweest. Er is geen enkele reden voor hem om iets tegen mij gezegd te hebben, dus ik ben toch niet de reden dat hij geïrriteerd is? Ik bijt op mijn lip, zet mijn voeten beter op de grond en staar naar buiten.

Afbeelding
"Don't only practice your art, but force your way into its secrets, for it and knowledge can raise men to the divine."

Gebruikersavatar
ShakenAngel
Berichten: 16847
Lid geworden op: 20 jul 2015, 19:25
Gender:

Re: ORPG ~ Inabilities aren’t impossibilities

Bericht door ShakenAngel » 08 mar 2018, 20:16

Het verbaasd me dat hij me nu wel een blik waardig gunt. Ik glimlach nep terug en richt me weer op mijn telefoon. Wat een vreemde gozer. Nu kan hij wel ineens naar me kijken. “Waar ga je naartoe?” Besluit ik dan toch maar te vragen. Zo stil naast hem zitten is ook maar niks. Ik ben niet iemand die alleen maar zit. Ik vind het normaal gesproken wel gezellig om met onbekende mensen te kletsen, zo leer je heel veel nieuwe dingen kennen. Nieuwe passies en interesses. Ik houd mijn telefoon op mijn schoot en kijk even naar het zwarte scherm. In mijn hoofd maak ik al aannames over hem. Hij is arrogant, vol van zichzelf en voelt zich te goed om met mij te praten. Een simpele knul.
B3EA343B-0FF1-4672-BE11-F5F3ABD217C9.jpeg
B3EA343B-0FF1-4672-BE11-F5F3ABD217C9.jpeg (195.22 KiB) 3995 keer bekeken

Gebruikersavatar
qwerty22033
Berichten: 22366
Lid geworden op: 11 mei 2015, 18:19
Locatie: Somewhere over the Rainbow
Gender:

Re: ORPG ~ Inabilities aren’t impossibilities

Bericht door qwerty22033 » 08 mar 2018, 20:30

Ik merk verder geen verontwaardigde handgebaren en starende blikken van anderen, dus de jongeman naast mij zou wel algemeen geïrriteerd door het leven zijn. Met mijn voeten voel ik de bewegingen van het treinstel. Ik voel hoe de wielen en de rails met elkaar spelen, de oneffenheden, de stukken waar de rails niet helemaal recht is en de trein wat schommelt... het zijn allemaal dingetjes die mij opvallen, die mij vertellen waar ik ben als ik niet uit het raam zou kijken. Ik kijk naar de wereld die aan me voorbij vliegt. Ik zie bij oversteken de spoorbomen naar beneden staan als wij erlangs rijden. De rode lichten knipperen alarmerend. Ik heb van andere mensen geleerd dat er ook een alarmerend geluid bij hoort. Ik kan me er niets bij voorstellen, maar ik weet dat het dezelfde werking moet hebben als het indringende geknipper van de indringend rode lichten. Maar goed ook, want als je niet gealarmeerd zou zijn, zou je niet stil blijven staan en dan zou je onder de trein komen. Ik kijk even om me heen en zie de displays aan het einde van de coupé hangen met daarop het volgende station en de stations die daarna komen. Daarna valt mijn blik op de gaatjes in de muur bij elke stoel. Dat zijn luidsprekers waardoor de conducteur te horen is als hij omroept wat het volgende station is. Ik ben blij dat dat display er ook is, want in het begin kon ik nog niet feilloos aan de omgeving zien of ik er al uit moet of niet. Helaas laat het display nooit zien wat er aan de hand is als de trein ineens stilstaat en moet wachten. Dat wordt dan wel omgeroepen, maar dat hoor ik niet. Ik zucht zacht en kijk weer uit het raam. Mijn hoofd laat ik tegen de muur aan rusten.

Afbeelding
"Don't only practice your art, but force your way into its secrets, for it and knowledge can raise men to the divine."

Gebruikersavatar
ShakenAngel
Berichten: 16847
Lid geworden op: 20 jul 2015, 19:25
Gender:

Re: ORPG ~ Inabilities aren’t impossibilities

Bericht door ShakenAngel » 08 mar 2018, 21:54

Weer geen reactie. Wat ben ik ook voor een stomme idioot dat ik überhaupt nog tegen hem praat. Hij reageert niet, hij negeert me en vindt me waarschijnlijk mega irritant. Ik zak wat onderuit en kijk even opzij naar hem. Hij is wel ontzettend goed gekleed... Ik betrap mezelf erop dat ik hem aan het bekijken ben en wend mijn blik af. “Ik lijk wel gek...” mompel ik en speel wat met mijn oortjes door ze rond te draaien tussen mijn vingers. “Een simpele ‘houd je mond want je bent irritant’ zou genoeg zijn weetje?” Ik kijk weer zijn kant op en dan uit het raam naar buiten.
C5F5DD1F-1936-4F4B-B159-7383C7EC63D3.jpeg
C5F5DD1F-1936-4F4B-B159-7383C7EC63D3.jpeg (45.44 KiB) 3991 keer bekeken

Gebruikersavatar
qwerty22033
Berichten: 22366
Lid geworden op: 11 mei 2015, 18:19
Locatie: Somewhere over the Rainbow
Gender:

Re: ORPG ~ Inabilities aren’t impossibilities

Bericht door qwerty22033 » 08 mar 2018, 22:30

Ik blijf zitten zoals ik zit en kijk uit het raam. We rijden haltes voorbij waar we stoppen, en haltes waar we niet stoppen. Als we stoppen, voel ik het getik van de hakken van de vrouwen, het openen en sluiten van de deuren en het zachte geschommel als mensen in en uit stappen. Ik voel ook de koudere lucht die dan van buiten de trein in komt. Op de jongen naast mij let ik niet zo. Gewoonlijk praten vreemden niet met elkaar in de trein, heb ik begrepen. Toch zit ik liever in de stiltecoupé, dan weet ik zeker dat ik niemand beledig of irriteer. Ik kijk op als ik de koudere luchtstroom voel terwijl we rijden. Dan moet een van de deuren van het ene treinstel naar het andere treinstel open gaan. Inderdaad, ik zie de conducteur dit treinstel inlopen voor controle van de vervoersbewijzen. Ik kom in beweging en haal mijn OV-chipkaart uit mijn broekzak. Ik staar uit het raam, met mijn kaart in de aanslag, en houd de conducteur onopvallend in de gaten zodat ik geen problemen veroorzaak. Als de conducteur bij mij en de jongeman naast mij staar, kijk ik naar hem omhoog. Ik glimlach zwak en geef hem mijn kaart. Ik kan aan zijn lippen aflezen dat hij 'goedemorgen' zegt. In principe kan ik wel antwoorden, ik kan wel praten, maar ik hoor mezelf niet en ik ben bang voor de reacties. Ik ben al vaak genoeg uitgelachen en aangestaard. Als ik mijn kaart met een goedkeurend knikje terugkrijg en ik aan de lippen 'alstublieft' af kan lezen, glimlach ik dankbaar en neem ik de kaart weer aan.

Afbeelding
"Don't only practice your art, but force your way into its secrets, for it and knowledge can raise men to the divine."

Gebruikersavatar
ShakenAngel
Berichten: 16847
Lid geworden op: 20 jul 2015, 19:25
Gender:

Re: ORPG ~ Inabilities aren’t impossibilities

Bericht door ShakenAngel » 09 mar 2018, 09:56

Ik kijk op als ik de luide maar vriendelijke stem van de conducteur hoor die vraagt naar vervoersbewijzen. Ik haal het pasje uit het hoesje van mijn telefoon en houd hem voor hem op. Ik kijk toe hoe de jongeman naast me zijn pasje afgeeft en weer terug krijgt. Zonder een woord te zeggen. Misschien is hij gewoon niet zo spraakzaam? Of is hij verkouden en zijn stem kwijt? “Dankjewel” mompel ik als ik mijn pasje met goedkeuring terugkrijg en stop hem terug in het hoesje van mijn telefoon. “Kom je hier vaker?” Vraag ik dan met een domme grijns op mijn gezicht. Wetend dt ik geen antwoord ga krijgen maar toch tegen deze vreemde aan blijf praten. Gelukkig is het vrij druk in de cabine dus hebben anderen niet door hoe idioot ik bezig ben. Normaal gesproken zouden reizigers terugpraten, het is altijd gezellig. Maar deze reiziger is anders. Misschien spreekt hij wel een andere taal? Misschien is het wel een toerist?
7F69A0BB-8B02-4010-9090-A21341618A85.jpeg
7F69A0BB-8B02-4010-9090-A21341618A85.jpeg (68.78 KiB) 3985 keer bekeken

Gebruikersavatar
qwerty22033
Berichten: 22366
Lid geworden op: 11 mei 2015, 18:19
Locatie: Somewhere over the Rainbow
Gender:

Re: ORPG ~ Inabilities aren’t impossibilities

Bericht door qwerty22033 » 09 mar 2018, 19:22

Ik stop mijn OV-kaart weer in mijn broekzak en kijk dan weer uit het raam. Zo, dit hebben we ook weer gehad. De conducteur controleert meestal maar een keer in het traject, ten minste, dat stuk dat ik rijd, dus nu hoef ik me daar ook niet meer druk om te maken. Ik haal een hand door mijn haar en kijk kort naar hoe de persoon naast mij zijn OV-kaart aan de conducteur geeft. Zijn mond beweegt als hij de kaart terug krijgt, het zal wel een bedankje zijn. Ik kijk snel weer uit het raam als de jongen mijn kant op kijkt. Mensen kijken wel vaker naar andere mensen, dus ik ga er niet vanuit dat hij naar mij kijkt om iets te zeggen. Waarom zou hij dat doen? Niemand doet dat. Terwijl ik naar buiten staar, dwalen mijn gedachten weer af.

Afbeelding
"Don't only practice your art, but force your way into its secrets, for it and knowledge can raise men to the divine."

Gebruikersavatar
ShakenAngel
Berichten: 16847
Lid geworden op: 20 jul 2015, 19:25
Gender:

Re: ORPG ~ Inabilities aren’t impossibilities

Bericht door ShakenAngel » 10 mar 2018, 06:38

Zal ik het in het Engels proberen? Wat voor stunt zou het zijn als hij gewoon geen Nederlands kan. Zit ik blij tegen hem aan te praten verstaat hij er gewoon geen barst van. “Hi, do you come here often?” Vraag ik dan aan de jongeman terwijl ik nog steeds mijn telefoon ronddraai tussen mijn vingers. Verder dan Nederlands en Engels ga ik niet komen, dus als hij een andere taal dan dat spreekt zit een gesprekje er sowieso niet in. Dan is het jammer. Hij lijkt me wel een interessant persoon.
64334585-DC90-4428-9A9B-623D60EF36D1.jpeg
64334585-DC90-4428-9A9B-623D60EF36D1.jpeg (34.7 KiB) 3975 keer bekeken

Gebruikersavatar
qwerty22033
Berichten: 22366
Lid geworden op: 11 mei 2015, 18:19
Locatie: Somewhere over the Rainbow
Gender:

Re: ORPG ~ Inabilities aren’t impossibilities

Bericht door qwerty22033 » 10 mar 2018, 10:13

Ik kijk even naar het scherm aan het eind van de coupé. Ik moet nog vier stations, dat wist ik wel, maar ik was even kwijt wanneer ik daar aan zou komen. Ik vis mijn mobiel uit mijn broekzak en zie dat ik wat berichtjes heb. Ik lees ze allemaal en geef op enkele berichten antwoord. Een van de berichtjes is van mijn moeder. Ik moet voor onderzoek naar het ziekenhuis, maar de datum dje ze geprikt hadden, kwam mij niet uit, dus mijn moeder heeft gebeld om te kijken of er een andere datum beschikbaar was. Ik bedank mijn moeder even en zucht zacht. Elke volwassene zou zelf kunnen bellen, zou zelfstandig kunnen zijn van zijn ouders, en ik... Ik kan helemaal zelfstandig zijn, ware het niet dat sommige dingen in de wereld zo op horende mensen gefocust zijn. De omroepen in de trein zijn nog niet zo erg, maar al die keren dat dingen telefonisch geregeld moeten worden...

Afbeelding
"Don't only practice your art, but force your way into its secrets, for it and knowledge can raise men to the divine."

Gebruikersavatar
ShakenAngel
Berichten: 16847
Lid geworden op: 20 jul 2015, 19:25
Gender:

Re: ORPG ~ Inabilities aren’t impossibilities

Bericht door ShakenAngel » 11 mar 2018, 08:35

Ik zucht diep en hoor dan het volgende station aangekondigt worden. Diegene waar ik eruit moet. Ik steek mijn telefoon in mijn jaszak en rek mezelf kort uit. “Nou, leuk je even gesproken te hebben” zeg ik en kijk de jongeman aan. Ik sta op “tot ziens eh” mompel ik nog als ik wegloop. Ik brom nog wat over onbeleefdheid en stap dande trein uit om uit te checken en naar huis te fietsen.
24BA1F09-C719-4FB0-B475-FBA59CFEEA07.jpeg
24BA1F09-C719-4FB0-B475-FBA59CFEEA07.jpeg (121.67 KiB) 3968 keer bekeken

Gebruikersavatar
qwerty22033
Berichten: 22366
Lid geworden op: 11 mei 2015, 18:19
Locatie: Somewhere over the Rainbow
Gender:

Re: ORPG ~ Inabilities aren’t impossibilities

Bericht door qwerty22033 » 11 mar 2018, 09:35

Ik schrik op als ik ineens een hoop bewegingen naast me waarneem. Ik kijk wat geschrokken naar de jongen naast me en zie zijn lippen bewegen. Heeft hij het tegen mij? Belt hij? Nee, ik zie nergens oortjes en zijn telefoon is ook niet zichtbaar. Ik kijk even om me heen. Is er iemand waar hij het tegen heeft? Praat hij in zichzelf? Door mijn inwendige paniekmoment lukt het me niet om me te focussen op het liplezen. 'Gesproken'? Zei hij dat nou? Hij lijkt geïrriteerd, zou dat door mij komen? Ik bijt hard op mijn lip en bal mijn vuisten. Hij is boos op mij, wat moet ik doen? Gebaren dat ik doof ben? Gebarentaal verstaat hij vast toch niet. Hoe groot is de kans dat hij het toevallig wel verstaat? Ik kan ook praten, maar dat durf ik niet. Waarom is hij zo slecht af te lezen aan zijn lippen! Ugh, ik haat mompelende mensen, daar kan ik werkelijk niets mee. Heeft hij het dan toch niet tegen mij? Op het hoogtepunt van mijn paniekmoment loopt hij weg. Mijn hart gaat tekeer, mijn wangen voelen warm aan en mijn ademhaling is wat versneld. Daarom haat ik de normale coupés, daarom wil ik in de stiltecoupés zitten. Ik haal diep adem en dwing mezelf mijn spieren te ontspannen en dit voorval los te laten. Hij zal het wel niet tegen mij hebben gehad.

Afbeelding
"Don't only practice your art, but force your way into its secrets, for it and knowledge can raise men to the divine."

Plaats reactie