ORPG | Troubles from the past don't make the future

Gebruikersavatar
qwerty22033
Berichten: 21033
Lid geworden op: 11 mei 2015, 18:19
Locatie: Somewhere over the Rainbow
Gender:

ORPG | Troubles from the past don't make the future

Bericht door qwerty22033 » 27 dec 2017, 15:48

Samen met ShakenAngel :D

Aanschouw mijn personage: Aurora Kaufmann | 22
(mijn excuses voor mijn slechte achternamen XD Haar voorouders zijn gewoon Duits :oops:)

Afbeelding
"Don't only practice your art, but force your way into its secrets, for it and knowledge can raise men to the divine."

Gebruikersavatar
ShakenAngel
Berichten: 15496
Lid geworden op: 20 jul 2015, 19:25
Gender:

Re: ORPG | Troubles from the past don't make the future

Bericht door ShakenAngel » 27 dec 2017, 16:35

Julius Jason Larssen - Jamie - 24

Ik zit op mijn bed met mijn rug tegen de muur muziek te luisteren. Ik heb mijn ogen gesloten en laat mijn trommelvliezen bijna uit elkaar klappen door het volume. Maar dat vind ik prima. Ik vind het heerlijk. Het overstemt de herrie en onrust in mijn hoofd. Zachtjes tik ik op mijn knie mee met het ritme en onbewust doet mijn hoofd ook mee. De lunch is net geweest, maar veel heb ik niet gegeten. Door de medicatie die ik gedwongen krijg heb ik amper honger, dat is ook te zien aan mijn lijf. Voor een jongen van mijn leeftijd ben ik best mager. Maar dat maakt me niet zwak, want nog steeds heb ik geen moeite om twee bewakers tegelijk neer te halen als het moet.
IMG_3093.JPG
IMG_3093.JPG (93.48 KiB) 3846 keer bekeken

Gebruikersavatar
qwerty22033
Berichten: 21033
Lid geworden op: 11 mei 2015, 18:19
Locatie: Somewhere over the Rainbow
Gender:

Re: ORPG | Troubles from the past don't make the future

Bericht door qwerty22033 » 27 dec 2017, 16:57

Voor de zoveelste keer kijk ik op van de aanwijzingen die ik mee heb gekregen van mijn begeleider. Ja, dit moet het zijn. Ik slik even en loop de tuin van het grote landhuis in. Het huis is omgeven met dikke muren en ijzeren hekken. Bij de hekken laat ik de wachters de brief van mijn begeleider zien, samen met mijn studentenkaart. Ze laten me door en eentje loopt zelfs met me mee. Als ik hem vraag waarom hij dat doet, kijkt hij me aan alsof ik gek ben. "Dit is een psychiatrische inrichting, wat denk jij dan, dat iedereen je met open armen gaat ontvangen en je gaat bedelven onder knuffels en kusjes?" Ik slik even en kijk naar de grond. Dat sarcasme was ook niet nodig, ik weet heus wel waar ik naar binnen ga hoor. Ik kan prima voor mezelf opkomen als het nodig is, dat heb ik toch geleerd met de opleiding? Ze sturen me heus niet op stage als ik niet capabel genoeg was geweest. De wachter brengt me naar een kantoortje. De gangen zijn kil en zo nu en dan galmt er een schreeuw door de gangen. Tegen de tijd dat we bij het kantoortje van de directeur van dit gesticht zijn, staat er kippenvel op mijn armen. Ik schud hem de hand, ga zitten en neem met hem dan door wat mijn taken zijn voor de komende tijd.
"Don't only practice your art, but force your way into its secrets, for it and knowledge can raise men to the divine."

Gebruikersavatar
ShakenAngel
Berichten: 15496
Lid geworden op: 20 jul 2015, 19:25
Gender:

Re: ORPG | Troubles from the past don't make the future

Bericht door ShakenAngel » 27 dec 2017, 17:52

Ik zit zo in mijn muziek dat ik overeind vlieg als ik aangeraakt wordt en meteen in een verdedigende houding in de hoek van mijn kamer sta. Het is een lange witte jas met een dienblaadje met twee bekertjes. Één met wat pillen, en één halfvol met wat water. Ik werp de man een vuile blik toe maar weiger te ontspannen als ik naar hem toe stap en met trillende handen beide bekertjes aanpak die ik één voor één achterover sla. Ik ga weer op mijn bed zitten en pak mijn Ipod van de grond die door mijn onverwachte beweging gevallen is. De oordopjes zijn daardoor ook losgekoppeld. Ik druk ze erin terug en stop ze in mijn oren. Net te laat waardoor ik de sloten van de deur nog dicht hoor knallen. Ik zucht en laat me weer achterover zakken tegen de muur.
IMG_3092.JPG
IMG_3092.JPG (125.62 KiB) 3838 keer bekeken

Gebruikersavatar
qwerty22033
Berichten: 21033
Lid geworden op: 11 mei 2015, 18:19
Locatie: Somewhere over the Rainbow
Gender:

Re: ORPG | Troubles from the past don't make the future

Bericht door qwerty22033 » 27 dec 2017, 18:27

Precies zoals mijn begeleider me verteld heeft, neemt de directeur nu alle huisregels door -waar wel te komen, waar niet te komen-, praat hij over alle gevallen die hier zitten, legt hij uit hoe de noodknoppen werken en heel de waslijst aan dingen die ik moet weten. Ik luister enkel en knik zo nu en dan. Als allerlaatst moet ik mijn handtekening zetten, mijn gegevens achterlaten en krijg ik een waslijst aan klusjes in mijn hand gedrukt. Ik loop stage om werkervaring op te doen met psychisch gestoorde mensen, maar als je uit zou gaan van de klusjeslijst, zou je denken dat ik werkervaring opdoe voor poetsjuffrouw. Ergens tussen alle papieren vind ik een planning voor mij. Oh, kijk, ik mag welgeteld 5 uur in de week helpen met patiënten verzorgen... 5 uur van de 25 uur stage per week... Ik bedank de directeur. Hij knikt even en stuurt me daarna zijn kantoor uit. Ik zucht diep als ik de deur achter me dicht heb getrokken en kijk om me heen. Zo, en nu?
"Don't only practice your art, but force your way into its secrets, for it and knowledge can raise men to the divine."

Gebruikersavatar
ShakenAngel
Berichten: 15496
Lid geworden op: 20 jul 2015, 19:25
Gender:

Re: ORPG | Troubles from the past don't make the future

Bericht door ShakenAngel » 27 dec 2017, 18:41

Ik kijk naar de saaie witte muur voor mijn neus en sluit mijn ogen weer even. De muziek klinkt minder intens, door de adrenaline in mijn bloed. Ik kan me er niet op concentreren en onbewust druk ik mijn nagels diep mijn handpalmen in. Mijn gesloten ogen beginnen dicht te knijpen en mijn hoofd bouwt spanning op. De herrie komt zelfs boven de muziek uit inmiddels. Mijn ademhaling wordt onbewust zwaarder en ik druk vlug het volume van mijn Ipod harder in de hoop dat het de herrie kan overstemmen.
IMG_3094.JPG
IMG_3094.JPG (35.03 KiB) 3832 keer bekeken

Gebruikersavatar
qwerty22033
Berichten: 21033
Lid geworden op: 11 mei 2015, 18:19
Locatie: Somewhere over the Rainbow
Gender:

Re: ORPG | Troubles from the past don't make the future

Bericht door qwerty22033 » 27 dec 2017, 18:47

Ik kijk wat hopeloos om me heen en besluit dan maar op zoek te gaan naar de ruimte waar het personeel haar eigendommen op kan bergen. Nu ben ik ook een soort van personeel, dus ik mag mijn jas en dergelijke daar ook veilig opbergen. Ik dwaal wat door de gangen en bedenk me dat ik blij moet zijn dat ik hier geen nachtdiensten hoef te draaien. Als ik het kamertje heb gevonden, open ik de deur met de sleutel die ik heb gekregen. Ik berg mijn jas en kostbare spullen op en kijk dan op de klusjeslijst. Ik zal dan maar beginnen met schoonmaken. Misschien dat ik meer met patiënten mag doen als ik me ook voor deze stomme klusjes al heel fanatiek inzet. Ik kleed me om zodat ik de juiste werkkleding aan heb, pak alle poetsspullen, sluit het kamertje weer af en ga dan op zoek naar alle plekken die ik schoon moet maken.
"Don't only practice your art, but force your way into its secrets, for it and knowledge can raise men to the divine."

Gebruikersavatar
ShakenAngel
Berichten: 15496
Lid geworden op: 20 jul 2015, 19:25
Gender:

Re: ORPG | Troubles from the past don't make the future

Bericht door ShakenAngel » 27 dec 2017, 19:14

Hoe meer ik van binnen in paniek raak, hoe duidelijker de beelden van net terugkomen in mijn hoofd. De man in de lange witte jas. Daaronder een spijkerbroek. Bruine leren schoenen. Het zwarte shirt wat hij onder de jas droeg, zijn bruine haren met af en toe een grijze erdoor vanwege zijn leeftijd. Het dienblaadje wat hij met een stalen gezicht voor zich uit hield. Zijn afgebeten nagels wat bevestigd dat hij doodsbang is geweest om hier naar binnen te stappen. Dat is wat de meeste mensen hebben. Doodsangsten om hier binnen te komen. Deze hele afdeling overigens, hier zitten de meest gekke patiënten. Onvoorspelbare gekken. "De verboden afdeling". Mijn ademhaling zakt iets als ik aan andere dingen denk en de muziek begint door te dringen.
IMG_3095.JPG
IMG_3095.JPG (263.99 KiB) 3830 keer bekeken

Gebruikersavatar
qwerty22033
Berichten: 21033
Lid geworden op: 11 mei 2015, 18:19
Locatie: Somewhere over the Rainbow
Gender:

Re: ORPG | Troubles from the past don't make the future

Bericht door qwerty22033 » 27 dec 2017, 19:19

Ik dwaal wat door de gangen, maak plek na plek schoon en streep ze dan af van mijn lijstje. Zo nu en dan word ik opgeschrikt door angstaanjagend geschreeuw, hardbrekend gehuil of gewoon harde geluiden op hele nare toonhoogtes. Ik werk zo mijn weg door de gangen van dit oude landhuis dat al sinds de voltooiing van de bouw een psychiatrische inrichting is. Hoeveel mensen zouden hier gestorven zijn? Hoeveel kwade geesten zouden hier rondspoken? Ik ril even en schud mijn hoofd. Geesten bestaan niet en hier zijn heel veel mensen gestorven want soms zitten ze hier totdat de ouderdom hen komt verlossen van dit gesticht, heel normaal, niets om bang van te zijn. Ik frons even als ik ineens op een afdeling terecht kom die er heel anders uit ziet. De deuren lijken anders, maar ook het behangetje, de verlichting, de vloer... Alles is hier anders. Ik haal mijn schouders op en begin ook hier weer de vloer te vegen en de muren met een vochtige doek af te nemen.
"Don't only practice your art, but force your way into its secrets, for it and knowledge can raise men to the divine."

Gebruikersavatar
ShakenAngel
Berichten: 15496
Lid geworden op: 20 jul 2015, 19:25
Gender:

Re: ORPG | Troubles from the past don't make the future

Bericht door ShakenAngel » 27 dec 2017, 19:37

Niet heel veel later beginnen de pillen te werken. Ik begin weer een beetje meer te trillen en mijn ademhaling komt weer omhoog. Op slechte dagen heb ik meer moeite om de medicatie te verwerken. Dan vecht mijn lichaam er tegen. En raad eens wat voor dag vandaag is? Dat is ook de reden dat de deur op slot zit, en ik mijn muziek hard heb. Ik kan minder hebben. Ik trek mijn oortjes uit gooi mijn Ipod de hoek in. Ik loop naar de deur waar ik op een vierkante meter langs de begin te ijsberen. Op deze dagen kan ik ook slechter tegen het opgesloten zitten, maar het is nodig. Zeggen ze. Zij in de witte jassen. Terwijl ik me omdraai ram ik met een vuist tegen de deur en loop ik verder. Dat ik mijn huid open schaaf en een knokkel kneus voel ik niet. Elke keer als ik de andere kant op draai ram ik met één van mijn vuisten tegen het ijzerwerk.
IMG_3089.JPG
IMG_3089.JPG (73.74 KiB) 3828 keer bekeken

Gebruikersavatar
qwerty22033
Berichten: 21033
Lid geworden op: 11 mei 2015, 18:19
Locatie: Somewhere over the Rainbow
Gender:

Re: ORPG | Troubles from the past don't make the future

Bericht door qwerty22033 » 27 dec 2017, 20:38

Ik kijk even op als ik een doffe klap hoor, alsof er iemand tegen de deur gegooid wordt, maar ik zie niets bijzonders. Ik ga verder met het schoonmaken van de gang. Ik moet alle gangen vegen, dweilen, de muren schoonmaken en nog heel wat andere rare klusjes, maar het is hier dan ook wel heel erg vies eigenlijk. Het is alsof het huis niet helemaal wind- en waterdicht is. Waarschijnlijk is dat ook zo. Ik hoor die doffe klap nog eens en nog eens, het is haast routineus. Ik bijt op mijn lip maar laat het verder gaan. Ik mag niet in mijn eentje een kamer of cel in, ik moet nu alleen alle gangen en muren van dit landhuis schoonmaken, dus waarschijnlijk ook deze.
"Don't only practice your art, but force your way into its secrets, for it and knowledge can raise men to the divine."

Gebruikersavatar
ShakenAngel
Berichten: 15496
Lid geworden op: 20 jul 2015, 19:25
Gender:

Re: ORPG | Troubles from the past don't make the future

Bericht door ShakenAngel » 27 dec 2017, 21:12

Het gaat zo een paar minuten door. Dit gebeurd vaker, aan de deuken in de deur te zien. Ik heb het niet eens meer door. Mijn oog valt op het rookalarm aan het plafond. Als ik het af kan laten gaan kom ik hieruit. Het is een truc die me vaker gelukt is. Ik kijk naar de deur en sprint dan naar de Ipod toe. Het scherm ligt aan diggelen, van alle keren dat ik hem weg heb gesmeten. Ik trek het stekkertje van mijn oordopjes eruit en begin ermee in het kapotte glas te prikken. Als ik door het glas en het scherm heen kan komen ontploft de batterij vanzelf. Al snel lukt dat me en begin er rook uit de telefoon te ontwikkelen. Ik steek het ding de lucht in en een paar tellen later begin het loeiende alarm van de het rookalarm af te gaan. Ik hoor de deur van het slot komen. Ik ben zo bezig geweest met mijn plan dat ik me amper besef dat ik nu vrij ben. Ook alleen ik. Dat is hoe de alarmen werken. Op deze afdeling mogen de cliënten ook eigenlijk niet hun kamer af, die laten se liever afbranden dan ontsnappen. Ik ren naar de deur toe die ik openzwaai en ren de gang op. Voorbij de deuren van alle andere kamers, de hoek om. Voorbij de afgesloten deur van de trappen richting de lift. Maar daarvoor moet ik nog een hoek om. Ik zie zwart van de adrenaline, dat in combinatie met de medicatie die ik toegediend heb gekregen maakt dst ik zelf niet eens doorheb wat ik doe. Ik zie een schim, voor de lift, ik herken vlug nog even het uniform, diegene heeft een sleutel! Als ik die te pakken kan krijgen ben ik vrij! Ik ren harder op de schim af en voel het bloed in mijn vuisten beginnen te koken. Klaar om diegene tot moes te slaan om weg te komen.
IMG_3090.JPG
IMG_3090.JPG (42.91 KiB) 3819 keer bekeken

Gebruikersavatar
qwerty22033
Berichten: 21033
Lid geworden op: 11 mei 2015, 18:19
Locatie: Somewhere over the Rainbow
Gender:

Re: ORPG | Troubles from the past don't make the future

Bericht door qwerty22033 » 27 dec 2017, 21:26

Het is zo ijzig stil hier, op telkens die doffe klap na dan. En het is hier zo wit, zo wit en kaal en toch zo vies. De tl-buizen zoemen en geven een fel en kil wit licht. De flikkeren zo nu en dan. Ik bijt op mijn lip en begin zacht maar wat te neuriën. Misschien is dat stiekem wel iets wat ik doe uit ongemakkelijkheid. Ik voel me hier niet echt op mijn gemak, maar ik moet mijn taken doen. Als ik al mijn taakjes doe, mag ik vast meer met patiënten werken, daar ben ik hier toch voor? Ik schrik op als er ineens een alarm afgaat en ik sloten open hoor gaan verderop in de gang. Ik hoor gestommel, gevloek, haastige voetstappen, een alarm dat ineens door de gang schalt, rode zwaailichten die aan gaan... Wat is dit? Dan ineens komt iemand de hoek om rennen. Shit, die ziet er niet vrolijk uit. Dat moet een patiënt zijn. Is hij losgebroken? Waarom rent hij zo kwaad op mij af, ik heb hem niets misdaan? Oh.. wacht, ik heb zo'n witte jas aan... Ik slik moeizaam en kijk vlug om me heen. Ik heb geleerd wat ik in deze situaties moet doen, maar het lukt me niet. Ik ben verstijfd van angst. Theorie is leuk, maar praktijk is anders. Ik klem mijn handen rond de bezem die ik vast heb en kijk hulpeloos naar de jongen die op me af komt. Het is geen jongen meer, momenteel is het een monster, zo woest. Ik zet me schrap, klaar voor een enorme klap, knal of wat dan ook. De bezem heb ik als symbolische bescherming voor me.
"Don't only practice your art, but force your way into its secrets, for it and knowledge can raise men to the divine."

Gebruikersavatar
ShakenAngel
Berichten: 15496
Lid geworden op: 20 jul 2015, 19:25
Gender:

Re: ORPG | Troubles from the past don't make the future

Bericht door ShakenAngel » 27 dec 2017, 21:36

Hoe dichter bij ik kom hoe meer duidelijkheid ik van de schim krijg. Ik zie het schoonmaak-karretje, de bezem. Het is een schoonmaker! Die is nog veel makkelijker in elkaar te slaan. Die vallen meestal al flauw van alleen de gedachte al. Zonder enige twijfel ren ik door maar met nog enkele meters te gaan wordt mijn aandacht naar een snel ritmisch gebonk getrokken. Het klinkt als een hartslag maar het is te zacht om de mijne te zijn. Hij klinkt ook niet als de mijne. Het haalt me uit mijn concentratie. Uit mijn plan. Hoe dichterbij ik bij de schim kom hoe harder het geluid wordt. Als ik op ongeveer twee meter van de schim ben voel ik me verplicht te stoppen. Het gebonk is zo hard dat het bijna niet meer uit te houden is. Maar vergeleken met de herrie die ik gewend ben valt het nog mee. Ik zie niet scherp maar toch kan ik me inmiddels scherpstellen op hetgene wat voor mijn neus staat. Hetgene wat ik zo vastbesloten kapot wilde maken. Verbaasd staat ik in de ogen van het jonge meisje voor mijn neus wat staat te rillen als een rietje. Het is haar hartslag, haar hartslag is het gebonk wat ik hoorde. Hoe kan het dat ik hem zo duidelijk hoor? Het is alsof alles wazig is en ik alleen haar ogen scherp zie. Dat samen met het luide en vlugge gebonk van haar hartslag maakt dat ik zo verward ben. Hoe kan dit? Dit kan niet! 'JAMIE!' Buldert dan een bewaker door de gang waarna ik voel hoe mijn hele lijf verkrampt van de taser die ik in mijn rug geduwd krijg en ik met een klap en een luide schreeuw van de pijn om de grond beland.
IMG_3088.JPG
IMG_3088.JPG (25.97 KiB) 3813 keer bekeken

Gebruikersavatar
qwerty22033
Berichten: 21033
Lid geworden op: 11 mei 2015, 18:19
Locatie: Somewhere over the Rainbow
Gender:

Re: ORPG | Troubles from the past don't make the future

Bericht door qwerty22033 » 27 dec 2017, 22:10

Ik ben bang. Natuurlijk ben ik bang, dit is mijn eerste keer dat ik in de praktijk met zo'n iemand te maken krijg. Eigenlijk heb ik daar op de opleiding nog niet eens zoveel over gehad, hele ernstige gevallen. Ik gok namelijk dat dit een heel ernstig geval is. In de aankomende weken zou ik daar meer over krijgen. Ik weet heus wel hoe ik me staande moet houden, maar de eerste keer is even shockerend. Ik blijf hem aankijken en weet met moeite een iets zelfzekere blik op te zetten. Ik steek de bezem meer voor me uit om hem op afstand te houden en klem mijn kaken op elkaar. Als hij op twee meter voor mij inhoudt, houd ik mijn adem in. Ik kijk hem aan en hij kijkt mij aan. Ik zie zijn blik veranderen en even lijkt er bij hem een soort verwarring te ontstaan, maar met die verwarring lijkt rust mee te komen. Dan komt er echter een bewaker onhandig aangebulderd en net zo onhandig werkt hij de daarnet nog woeste jongen naar de grond. Verschrikt doe ik een stapje naar achter. Als er aan mij gevraagd wordt of ik oké ben, haal ik mijn schouders op. "Hij keek alleen, kijken doet niet pijn," antwoord ik. Mijn stem klinkt wat onvast, maar ik wil aan de bewaker verder niet laten blijken dat ik bang was.
"Don't only practice your art, but force your way into its secrets, for it and knowledge can raise men to the divine."

Gebruikersavatar
ShakenAngel
Berichten: 15496
Lid geworden op: 20 jul 2015, 19:25
Gender:

Re: ORPG | Troubles from the past don't make the future

Bericht door ShakenAngel » 27 dec 2017, 22:18

Ik lig kreunend op de grond. Ik voel hoe mijn armen op mijn rug bijna gebroken worden en de knie op mijn schouderblad doet pijn maar dat samen is niet te vergelijken met de krampen die ik in mijn spieren heb door de taser. Ik knijp mijn ogen dicht en laat me naar mijn kamer dragen door de bewakers. Mijn handen zitten vastgeboeid op mijn rug en met een plof land ik op de harde matras. Ik draai kreunend op mijn zij en krimp even ineen van de knal waarmee de deur dichtvalt. Ik haal trillerig adem en verkramp af en toe nog even. Die vervloekte dingen werken nog zo lang na op je spieren. En dat wordt enkel erger de komende dagen. Door de verkrampingen is de spierpijn intens. Maar het went. Ik bijt mijn kaken hard op elkaar en voel tranen in mijn ogen branden.
IMG_3091.JPG
IMG_3091.JPG (72.5 KiB) 3810 keer bekeken

Gebruikersavatar
qwerty22033
Berichten: 21033
Lid geworden op: 11 mei 2015, 18:19
Locatie: Somewhere over the Rainbow
Gender:

Re: ORPG | Troubles from the past don't make the future

Bericht door qwerty22033 » 27 dec 2017, 22:26

Ik kijk wat geschrokken toe naar hoe de jongen behandelt wordt en bijt op mijn lip. Zodra de bewaker de jongen weer achter slot en grendel gegooid heeft, neemt hij mij en het schoonmaakkarretje mee naar het kantoortje van de directeur. Daar krijg ik de wind van voren. Ik had nooit op die verdieping mogen komen, levensgevaarlijk. "Maar ik moest alles schoonmaken en nergens stond dat ik er niet mocht komen..." merk ik op. Die opmerking zorgt voor nog een preek. De mensen op die verdieping zijn gestoord, gevaarlijk, niet eens meer menswaardig. Moordbeesten zijn het. Ik hoor het aan en trek het diep van binnen in twijfel. Die blik van die jongen kreeg iets menselijks toen hij door iets verward raakte en bijna tot rust leek te komen... hij keek mij aan en veranderde in houding. Kwam dat door mij? "Nou ja, sorry, maar door mij kon de bewaker hem pakken want door mij stopte hij met rennen. Zonder mij was hij door blijven rennen en was hij woest gebleven. Hij raakte afgeleid door mij en daardoor kon de bewaker hem overmeesteren," zeg ik zeker van mijn zaak, maar al snel blijkt dat de bewaker dat hevig ontkent en ik krijg ik nog een preek over dat ik geen sympathie moet hebben met die beesten. Ik frons even en laat het maar gaan. Ik ga thuis wel opzoek in de studieboeken en onderzoekendatabase. Ik ben van mening dat ik hem wel gestopt heb, dat er wel wat menselijks in zit.
"Don't only practice your art, but force your way into its secrets, for it and knowledge can raise men to the divine."

Gebruikersavatar
ShakenAngel
Berichten: 15496
Lid geworden op: 20 jul 2015, 19:25
Gender:

Re: ORPG | Troubles from the past don't make the future

Bericht door ShakenAngel » 28 dec 2017, 00:01

De rest van de dag voel ik me te beroerd om te bewegen. Ik lig in mijn bed voor me uit te staren. Ik kan nog steeds het gebonk wat ik hoorde niet plaatsen. Ik ben ervan overtuigd dat het haar hartslag was. Maar hoe heb ik die ooit zo duidelijk kunnen horen? Het herhaalt zich steeds in mijn hoofd, alsof het me lokt en uitnodigd om er naartoe te gaan. Maar ik kan geen kant op. Ik zucht diep en draai op mijn rug. Ik lig nu op mijn vastgebonden armen en staar even naar het plafond. Ik zou nu liever mijn armen breken dan hier nog langer zo liggen. Ik besluit me toch maar weer op mijn buik te draaien en plant mijn gezicht in mijn kussen. "Badoem, badoem, badoem, badoem, badoem, badoem" galmt er door mijn hoofd. samen met die glinsterende onschuldige ogen die door mijn ziel heen leken te kijken. Ik overtuig mezelf ervan dat ik het gedroomt heb.
IMG_3086.JPG
IMG_3086.JPG (78.75 KiB) 3809 keer bekeken

Gebruikersavatar
qwerty22033
Berichten: 21033
Lid geworden op: 11 mei 2015, 18:19
Locatie: Somewhere over the Rainbow
Gender:

Re: ORPG | Troubles from the past don't make the future

Bericht door qwerty22033 » 28 dec 2017, 09:40

Na de eindeloos lange preken sta ik weer buiten met mijn schoonmaakkarretje. Ik zucht diep en schud mijn hoofd. Ze zijn vast geschrokken van wat er gebeurd is, ze menen het vast niet zo extreem. Ik duw mijn karretje weer voor me uit en de rest van de dag maak ik schoon. Langzaam aan raak ik wat gewend aan de enge schreeuwen, de eigenaardige geluiden en de kille sfeer, voor nu dan. Morgen kom ik hier weer binnen en dan ben ik er niet meer aan gewend. Gedurende de dag kom ik ook nog een paar patiënten tegen, maar die zijn relatief makkelijk te weren en weg te sturen. Klusje na klusje streep ik van mijn eindeloos lange lijst af. Tussendoor eet en drink ik wat en daarna ga ik weer verder. Als dit zo lang door gaat, ga ik klagen bij mijn begeleider, of is dit ook al werkervaring, overal die schreeuwen horen, een paar gevallen afweren als ik ze toevallig tegenkom en ze eventueel kalmeren? Ik zucht diep en poets verder.
"Don't only practice your art, but force your way into its secrets, for it and knowledge can raise men to the divine."

Gebruikersavatar
ShakenAngel
Berichten: 15496
Lid geworden op: 20 jul 2015, 19:25
Gender:

Re: ORPG | Troubles from the past don't make the future

Bericht door ShakenAngel » 28 dec 2017, 13:33

Urenlang lig ik voor me uit te staren. Ik raak het besef van tijd kwijt omdat ik zo op ga in mijn gedachten. Pas als ik mijn deur van het slot hoor komen kijk ik even op. Avondeten. Honger heb ik niet. De lange witte jas loopt naar mijn nachtkastje waar het dienblad met eten uitgestalt wordt. De deur zit inmiddels weer dicht met bewaking ervoor en er komt een sleutelbosje tevoorschijn. 'Ben je rustig genoeg?' Vraagt hij aan me. Ik kom een beetje overeind. Ik knik niet. Ik ben niet rustig genoeg, maar ik wil gewoon los. De handboeien worden los gemaakt en ik wrijf even over mijn pijnlijke polsen. Nu vallen mijn kapotte knokkels pas op en ik zucht. Ik laat me weer op mijn rug op bed ploffen en luister naar de vervagende voetstappen en de deur die in het slot valt. De geur van het eten dringt mijn neus binnen maar het maakt me misselijk. Ik zucht diep en staar naar het plafond.
IMG_3078.JPG
IMG_3078.JPG (26.21 KiB) 3804 keer bekeken

Plaats reactie