ORPG// This was supposed to be our trip, but it turned out to be so different.

Plaats reactie
Hylianator
Berichten: 1317
Lid geworden op: 15 sep 2019, 12:51
Gender:

ORPG// This was supposed to be our trip, but it turned out to be so different.

Bericht door Hylianator » 07 mei 2020, 23:53

Met de liefste Avox. 💛
—————

Colby Brock
870F90DB-29D7-4B5D-AFD8-C9B5A32C6F0B.jpeg
870F90DB-29D7-4B5D-AFD8-C9B5A32C6F0B.jpeg (74.77 KiB) 162 keer bekeken
Savannah Jones
4FE1D5F5-AD60-449E-BD49-010B83389A42.jpeg
4FE1D5F5-AD60-449E-BD49-010B83389A42.jpeg (130.72 KiB) 160 keer bekeken
Treat people with kindness. 🌻

Gebruikersavatar
Avox
Berichten: 1076
Lid geworden op: 29 feb 2020, 11:09
Gender:

Re: ORPG// This was supposed to be our trip, but it turned out to be so different.

Bericht door Avox » 08 mei 2020, 07:20

Whoop whoop Nummero viero :lol:
———
Nigeal Harrison.
59C3F7F8-83F8-488B-85BC-D197A0037CEE.jpeg
59C3F7F8-83F8-488B-85BC-D197A0037CEE.jpeg (486.87 KiB) 155 keer bekeken
Mireya Diáz. (Mireya spreek je uit als Mirra)
9780798E-44C6-4801-B579-3CF65E9872C2.jpeg
9780798E-44C6-4801-B579-3CF65E9872C2.jpeg (831.69 KiB) 155 keer bekeken
Begin komt volgende post en bij elke post wissel ik van foto tussen Mireya en Nigeal. Dus ik post niet van beide elke keer een foto 😇
“To the world you may be one person, but to one person you are the world.”

Gebruikersavatar
Avox
Berichten: 1076
Lid geworden op: 29 feb 2020, 11:09
Gender:

Re: ORPG// This was supposed to be our trip, but it turned out to be so different.

Bericht door Avox » 08 mei 2020, 07:56

Mireya.
Vandaag was het zover! Eindelijk gingen Colby en ik op wereldreis! Iets waar we al heel lang voor gespaard hebben en dus ook heel veel zin in hebben. We hebben allebei onze beste vriend(in) gevraagd of zij ook mee willen komen, zo heb ik Savannah gevraagd en Colby heeft Nigeal gevraagd om mee te gaan, hoe meer zielen hoe meer vreugd bedenk ik me dan en we hebben genoeg ruimte ervoor. Colby en ik hadden aardig wat gespaard waardoor we een relatieve luxe camper konden huren voor deze wereldreis voor 6 personen, dus Nigeal en Savannah zijn niet verplicht om bij elkaar te slapen. Boven bij de bestuurderskant was een tweepersoonsbed, ongeveer in het midden van de camper kon je een bed maken van de tafel en bankjes door ze in te klappen en een matras in te doen die verstopt zat onder de camper en helemaal achteraan had je een tweepersoonsbed met een deurtje die dus dicht kon zodat je privacy hebt. Colby en ik hebben besloten dat wij daar gaan liggen, dus Nigeal en Savannah moeten zelf uitvechten wie er in het midden gaat slapen en wie boven de bestuurderskant. "Cuídate cariño. Espero que Colby te proteja (Pas goed op jezelf lieverd. Ik verwacht dat Colby je beschermt)" hoor ik de stem van mijn vader waardoor ik op schrik uit mijn gedachtenbubbel. Ik draai me naar hem om en sla mijn armen om hem heen voor een knuffel, "Papá estará bien (komt goed papa)" zeg ik zacht tegen hem waarna ik omhoog kijk en lief glimlach naar hem. Ik ben eigenlijk Spaans, maar mijn ouders, zus en ik zijn verhuisd naar Nederland voor mijn vaders werk, waar hij nu de baas van is. Je kon soms erg goed horen dat ik eigenlijk uit Spanje kom aangezien ik nog niet volledig Nederlands kan, maar daar helpt Colby me mee. Mijn blik gaat naar Colby waardoor ik direct moet glimlachen. Ik ken Colby van school, eerst waren we vrienden maar later kregen we toch gevoelens voor elkaar. Samen zijn we afgestudeerd en na het afstuderen kregen we echt pas een relatie, dat is inmiddels al twee jaar geleden. Ik maakte de afspraak met mijn ouders dat ik ze elke keer een berichtje doe en noem maar op, die standaard dingen waarna ze me eindelijk los laten. "Jij moet ook voorzichtig doen Colby!" hoor ik mijn moeder nog roepen waardoor ik zachtjes moet lachen. Ik dump mijn koffer binnen bij ons kamertje waarna ik naar Colby loop en mijn armen om zijn middel heen sla en hem aan kijk, "we gaan zomenteen op wereldreis" fluister ik enthousiast, je kon de glinstering zien in mijn ogen. "En Savannah natuurlijk ook!" hoor ik mijn moeder nog roepen waardoor ik zachtjes begin te lachen, mijn moeder is altijd overbezorgd om iedereen. Me moeder vindt Colby helemaal geweldig en Savannah ook, vooral omdat Savannah een Spaanse voornaam heeft en mij ook erg heeft geholpen met de Nederlandse taal. Ik moet toegeven doordat ik voor mijn vader werk, dat ik Savannah wat minder heb gezien de laatste tijd dus ik ben alleen maar blij dat ze mee gaat!

Nigeal.
Een zucht verlaat mijn lippen en ik kijk van mijn tekenboek voor me naar de richting waar ik stemmen vandaan hoor komen, het waren Mireya haar ouders die iets tegen haar zeiden in het Spaans volgens mij, dat kon ik toch niet verstaan. Ik zat in de opening van de camper te tekenen, wat ik eigenlijk altijd doe als hobby en ik ook best goed in ben.. Tenminste dat is wat ik altijd te horen krijg als mensen mijn tekeningen zien. Ik ben niet echt een mensen-persoon, ik hou er niet van om nieuwe mensen te leren kennen.. Daardoor heb ik ook maar een vriend Colby. Hij vroeg of ik mee wou op deze trip samen met Mireya, het kostte hem moeite om me over te halen.. Vooral toen ik hoorde dat Mireya's beste vriendin ook mee ging. Uiteindelijk, ook om van zijn gezeur af te komen, heb ik maar ja gezegd. Ik heb op mijn werk kunnen regelen dat ik een half jaar verlof neem, dat had ik ook opgespaard want ik had eigenlijk nooit vakantie genomen.. Zelfs in de zomervakantie niet dus ik krijg gewoon een half jaar uitbetaald terwijl ik met mijn gat in een ander land zit, ook iets wat me liet overhalen om toch mee te gaan. Daarbij zie ik ook eens andere landen en gebieden waar ik eventueel tekeningen van kan maken. Ik teken van alles eigenlijk, landschappen, dieren, portretten, fantasy... Van alles dus. Mijn blik gaat even weer van mijn tekenblok weer voor me uit naar de ouders van Mireya, haar moeder schreeuwde naar Colby dat hij voorzichtig moest zijn. Zelf heb ik niet zo'n goede band met mijn ouders, al jaren niet. Ik woon sinds mijn zeventiende al op me zelf, ook een reden waarom ik niet zo'n persoon-iemand ben zeg maar. Ik heb totaal geen leuke jeugd gehad. Alles ging met veel geschreeuw, drugs en alcohol en een vlakke hand als ik me niet gedroeg, ik ben verneukt door mijn eigen ouders. Ik werd pas weer bijzonder toen ze hoorde dat ik een vaste baan had en aardig wat geld verdiende, maar ik heb ze koud links laten staan en gezegd dat ze geen contact meer met me hoeven te zoeken, ik ben inmiddels 23 jaar dus reken zelf maar uit hoelang ik geen contact meer heb met mijn ouders. Mijn blik gaat naar mijn telefoon om de tijd te zien, als goed is gaan we zo vertrekken. Ik klap daarom mijn tekenboek dicht en loop naar binnen toe om deze weg te zetten op een plek waar niemand hem snel pakt maar waar hij ook niet vanaf kan vallen als we gaan rijden. Mijn ogen glijden weer door de hele camper heen, het had een aardige luxe voor vier jongeren. Colby en Mireya hebben het aardig goed geregeld. Zuchtend laat ik een hand door mijn haren gaan, nu maar hopen dat de beste vriendin van Mireya me niet gaat ondervragen of iets.. Daar zou ik best geïrriteerd om raken denk ik.
15624584_1174091712644739_7371509798132514816_n.jpg
15624584_1174091712644739_7371509798132514816_n.jpg (72.53 KiB) 148 keer bekeken
“To the world you may be one person, but to one person you are the world.”

Hylianator
Berichten: 1317
Lid geworden op: 15 sep 2019, 12:51
Gender:

Re: ORPG// This was supposed to be our trip, but it turned out to be so different.

Bericht door Hylianator » 08 mei 2020, 21:26

Savannah.
Weken geleden had ik al een begin gemaakt met het inpakken van mijn koffer. Dit was de eerste keer dat ik een wereldreis zou maken. Aangezien ik dit nog nooit eerder had gedaan, had ik veel opgezocht op het internet. Mijn vader had mij ook op het een en ander gewezen zoals een zaklamp. Hij vertelde dat dat altijd van pas kon komen dus dat had ik opgeschreven. Hij wees me dan ook op extra batterijen voor de zaklamp, het gaat altijd fout wanneer je het niet kan hebben. Dus ook dat had ik maar meegenomen. Een moeder heb ik niet meer. Zij was overleden toen ik 5 was, door een heftig auto ongeluk. Dus heb ik het altijd met mijn vader moeten doen. Hij vroeg mij altijd advies wanneer hij weer een eerste date had met een vrouw. Even dacht ik dat hij de vrouw weer had gevonden, maar zij was enkel uit op zijn geld. Daarom was dat ook weer beëindigd en hij zag het nu even niet meer zitten om op date te gaan. Zelf heb ik nog nooit een relatie gehad. Ik was best sociaal, maar zodra het op relatie gebied kwam had ik al gauw mijn twijfels en wilde ik het niet meer. Maar daar hoefde ik nu even niet meer aan te denken. Mijn koffer was ingepakt en hd ik al bij Mireya haar huis gebracht, zodat ik niet nogmaals alles overhoop zou halen. Ze had mij meegevraagd met haar en Colby en zijn beste vriend. Al kende ik deze jongen niet, had ik direct ja gezegd. Wie zou een wereldreis afwijzen? Ik had er wel mijn baan voor moeten opzeggen maar ik had genoeg gespaard. Ook had mijn vader mij geld gegeven wat ik eerst niet wilde aannemen maar na een hoop dringen toch maar heb gedaan. Wel kon ik weer opnieuw solliciteren als ik weer terug was, maar zij konden mij niet zo lang op betaald verlof zetten. Ik had goed afscheid genomen van mijn vader en we hebben afgesproken minstens een keer in de week te bellen. Ook had hij mij afgezet bij Mireya haar huis. Zij is al mijn beste vriendin sinds ze hier in Nederland kwamen wonen en ik kan me geen eens meer een leven voorstellen zonder haar. Ook al had ze wat moeite met de taal, zowel Colby als ik helpen haar daar bij. Als ik haar dan ook zo hoor praten met haar ouders, glimlach ik. Dit was toch het liefste wat er is. Al verstond ik niet helemaal alles, had ik wel een paar woorden geleerd in de tijd dat zij hier is. Maar nu ging onze reis dan ook echt beginnen. Van te voren had ik de camper al gezien en had een klein hoopje dat ik het bed boven de bestuurders mocht, maar dat moest ik met de jongen die ook mee gaat overleggen. Mireya had zijn naam wel genoemd, maar die was ik eigenlijk al weer vergeten. Daardoor voelde ik me best wel stom, omdat ik niet eens zijn naam had onthouden. Dit was wel een droom die waarheid is geworden, samen met vrienden een roadtrip maken met een camper.. En dat zou snel al gaan beginnen. Als ik haar moeder hoor roepen kijk ik op en meteen krijg ik een glimlach op mijn gezicht. Haar ouders waren altijd zo lief voor mij geweest, er was dan ook een goede klik tussen mijn vader en haar ouders waardoor hij altijd de vertrouwen in mij heeft gehad als ik daar zat. “Komt goed hoor!” Roep ik terug naar haar en kan het niet laten om toch weer even te glimlachen. Het was gek dat er mensen zijn die zoveel om mij geven dat ze zelfs met dit wilde dat ik echt veilig was. Aan de andere kant wel heel begrijpelijk ook en natuurlijk hartstikke lief.

Colby.
Mijn spullen had ik al in de camper gelegd. Alles was al netjes geregeld, zowel in en rondom de camper. Ik had mijn beste vriend mee gevraagd en na heel lang aandringen had hij ingestemd om mee te gaan. Niet dat ik enorm had zitten zeuren, maar ik had het er wel een paar keer met hem over gehad en laten zien wat we allemaal zouden gaan doen. We hadden een lange rit voor de boeg en ik heb het rijden op me genomen. Dat moest wel goed komen, ik heb een rijbewijs en met genoeg rust ertussen is dat prima te doen. Verder wist ik eigenlijk niet of iemand anders het ziet zitten om te rijden, maar dat zien we later dan wel. Echter als we samen zouden gaan zie ik mezelf ook het meeste rijden. Even lach ik om de moeder van Mireya, wat ik ook ontzettend lief vind. “Ik doe altijd voorzichtig, met alles!” Even knipoog ik naar Mireya als ze haar armen om mijn middel heen doet en kijk in haar prachtige ogen waardoor ik meteen glimlach. “Onze droom wordt werkelijkheid..” Zeg ik haar fluisterend terug en druk een kus op haar voorhoofd. Dit moment kon niemand van ons afpakken. We hadden het hier zo vaak over gehad en eindelijk gaan we het doen. Ik streel nog even over haar rug heen en kijk dan om naar Nigeal. “Ben jij er ook klaar voor?” Hij was bezig met iets wegzetten, zo te zien was dat zijn tekenblok. Een glimlach vormt mijn lippen. “Ik wou dat ik zo kon tekenen als Nigeal.” Zeg ik dan en knik om mezelf. Rustig laat ik Mireya los en loop naar de bestuurderskant van de camper. Daar pak ik alvast mijn zonnebril en als iedereen binnen is, zwaai ik nog eens naar de ouders van Mireya waarna ik de deur dicht trek. “Here we go.” Zeg ik enthousiast en ga naar de bestuurderskant van de camper waar ik ga zitten. “Oké, belangrijk dat je niet te veel gaat lopen tijdens het rijden, dat is voor jezelf best gevaarlijk, dus maak het voor jezelf nu zo comfortabel mogelijk.” Begin ik en stel ondertussen de navigatie in. De route wist ik natuurlijk niet uit mijn hoofd. “Ik heb eten en snackies bij de bank in het klepje erboven neer gezet en ik heb hier zelf ook drinken en snacks.” Zeg ik en grijns even waarna ik mijn wenkbrauwen even wiebel. Rustig draai ik de sleutel om en start de camper. Mijn gordel doe ik alvast om en ik kijk even naar Mireya. Een glimlach siert mijn lippen en ik richt me dan op de weg. Dit was gelukkig een automaat, waardoor ik me niet zo hoefde te focussen op het schakelen en het kunnen wegrijden met de camper. Dit was een stuk zwaarder dan een auto, al is de motor er wel opgemaakt, vind ik het prettiger dat het een automaat is. “Oké, is iedereen klaar voor ons avontuur?” Vraag ik en kijk even om naar de rest en hoe ze zitten en of het allemaal goed was.
5A838035-D456-4F8C-9C0A-9AB9874817EC.jpeg
5A838035-D456-4F8C-9C0A-9AB9874817EC.jpeg (87.62 KiB) 139 keer bekeken
Treat people with kindness. 🌻

Gebruikersavatar
Avox
Berichten: 1076
Lid geworden op: 29 feb 2020, 11:09
Gender:

Re: ORPG// This was supposed to be our trip, but it turned out to be so different.

Bericht door Avox » 09 mei 2020, 00:23

Mireya.
Een glimlach siert mijn lippen om Colby’s opmerking en ik knik direct, “onze droom komt uit” zeg ik dan extra bevestigend en pik nog snel een kusje van zijn lippen. Ik laat Colby los als hij mij los liet en kijk naar mijn ouders waarna ik naar ze zwaai en luchtkusjes geef, waarna ik ook de camper in ga. Mijn blik gaat naar Nigeal en ik glimlach even naar hem, het was me al eerder opgevallen dat Nigeal een best ingehouden persoon is. Aangezien hij me nu beter kent, maakt hij wel eens een praatje met me maar niet vaak uit zichzelf, dan ben ik de gene die meestal begint. Ik vind het niet erg, niet iedereen kan direct goed met iedereen. Colby heeft ooit ergens laten vallen dat hij niet zo’n beste jeugd heeft gehad en dat zijn terughoudendheid daarvan de oorzaak is. Direct ga ik aan de passagierskant van de camper zitten, naast Colby en ik zet ook mijn zonnebril op. “Als ik het goed heb is Spanje toch de eerste.. uh... destino (bestemming).. be..” een zucht verlaat mijn lippen als ik merk dat ik het woord niet meer weet. “We gaan toch eerst naar Spanje om daar een paar dagen te blijven? Bij mijn familie op de camping toch?” vraag ik dan anders aan Colby waardoor er een hand door mijn haren glijd. Als je in een ruk door rijd, ben je binnen 16 uur in Spanje, maar dat gaat Colby denk ik niet redden zonder een pauze, ondanks dat we relatief vroeg vertrekken. Ik kon het niet laten om al een suikerbanaantje te pakken en snel op te eten, ik ben echt een snoep eter, ik hou niet veel van chocolade of koekjes of chips, daar maak je me niet altijd blij mee.. Met snoep wel, snoep kan ik eten wanneer ik wil en word er ook niet misselijk van. Ik pak mijn telefoon er bij en maak een foto van de dashboard, ik zet het op mijn verhaallijn van Instagram met als zin dat we op wereldreis gaan en ik tagg daar Colby, Savannah en Nigeal in.

Nigeal.
Mijn ogen gaan maar Colby als ik zijn opmerking hoor, “ik ben er zeker klaar voor” gaf ik knikkend als antwoord. Colby en ik kennen elkaar eigenlijk via- via. Ik was een keer uitgenodigd voor een feestje en daar was Colby ook voor uitgenodigd. Ik zat toen alleen op de bank en Colby vond dat zeer waarschijnlijk zielig. Hij begon met praten en merkte al snel aan mijn gedrag dat ik niet echt een mensen-persoon ben.. Toch is hij door me heen gekomen en kan ik echt alles aan hem kwijt wat me dwars zit. Hij is een hele goede vriend voor me die ik soms echt nodig heb door mijn ervaringen die ik vroeger heb mee gemaakt. Ik luister naar wat Colby zegt maar geef er niet veel antwoord op, mijn blik ging even naar Savannah. Een best mooie dame moet ik toegeven, maar volgens mij ook een heel sociaal iemand waar ik al een beetje bang voor was. Voor we reden, pak ik snel de kladblok voor de dag en leg deze dichterbij zodat ik makkelijker deze weer bij kon pakken als ik zin had in tekenen. Mijn hand glijd wederom door mijn haren en ik zucht zachtjes, ik hoop dat Savannah straks erg moe is en gaat slapen, zodat ze me niet gaat overvallen met allerlei vragen over mijn leven. Ik pak mijn telefoon er bij en ga een beetje de social media langs, zoals Instagram, Facebook en Snapchat. Ik kreeg een melding dat Mireya me ergens in getagged had dus keek ik er meteen na. Ja, op wereldreis gaan we zeker.. Ik ga naar mijn eigen profiel en kijk naar de reacties onder mijn laatst geplaatste foto, waarbij bijna alle meiden iets van ‘hot’ plaatste of allerlei hartjes en dat soort dingen. Nou.. Zo hot voel ik me niet. Ik vind me zelf niet knapper dan de meeste jongens of iets in die geest.
758683EB-608B-4FB4-B1CC-829536752415.jpeg
758683EB-608B-4FB4-B1CC-829536752415.jpeg (493.19 KiB) 130 keer bekeken
“To the world you may be one person, but to one person you are the world.”

Hylianator
Berichten: 1317
Lid geworden op: 15 sep 2019, 12:51
Gender:

Re: ORPG// This was supposed to be our trip, but it turned out to be so different.

Bericht door Hylianator » 09 mei 2020, 16:50

Savannah.
Als iedereen zit, neem ik plaats bij Nigeal, maar dan tegenover hem. Dit was een bank voor 6 personen wat in een soort u loopt. Als Colby uitleg geeft, glimlach ik en luister naar wat hij zegt. “Ja hoor, ook ik ben er klaar voor.” Zeg ik dan. Ik had mijn rugtas naast me gelegd en daar de benodigde dingen in gedaan. Make-up had ik me geen eens zorgen over gemaakt. Dat heb ik bijna nooit op en als ik het op doe, is het alleen mascara. Dus dat had ik al niet nodig. Mijn toilettas bestaat dan ook enkel uit een tandenborstel, wel elektrisch, tandpasta, een borstel, maandverband en tampons, elastiekjes en wat schuif speltjes en clipjes. Deze lag dan ook al in de badkamer. In mijn rugtas zitten twee boeken die mij erg spannend lijken, mijn zaklamp en nog wat andere benodigde spullen die mij handig lijken zoals zonnebrand crème een zonnebril en ga zo maar door. Mijn blik gaat weer op naar Nigeal, die tegenover mij zit. Mireya had van te voren al gezegd dat hij niet zo’n mensen persoon is en dus ook niet veel zegt. Het was dus niet dat hij niks zei omdat hij je niet aardig vindt of omdat hij geen gesprek met je wilt. Het is gewoon zijn persoonlijkheid. Dat is wat ik eruit had begrepen en daar probeer ik zoveel mogelijk rekening mee te houden. Zelf zou ik het enorm vervelend vinden als mensen geen rekening zouden houden met mij als er iets zou zijn. Je moet immers nog een hele tijd met elkaar deze trip maken en in dezelfde ruimte slapen. Nou ja, Nigeal en ik liggen soort van in dezelfde ruimt. “Hey.. Even een vraagje.” Begin ik rustig en kijk naar hem. De eerste keer dat ik hem zag was ik best verlegen geworden. Hij heeft zulke mooie ogen en dat is iets wat ik erg aantrekkelijk vind. “Heb je een voorkeur over welk bed je wilt?” Vraag ik hem enkel en pak een van de twee boeken die ik in mijn tas had zitten, om daar strakjes in te beginnen. Rustig leg ik die neer en rits mijn tas dicht. Deze zet ik weer goed naast me neer en kijk dan weer op naar Nigeal. Ik had net Colby gehoord die hem Nigeal noemt en toen viel het kwartje weer dat dat zijn naam is. Een lieve glimlach zet ik op naar hem en sla alvast de flap van het boek om, die ik zo doe dat hij niet steeds dicht valt tijdens het lezen. Ik ga wat comfortabel zitten zoals Colby had voorgesteld, zodat ik zometeen gewoon lekker kon lezen en af en toe eens uit het raam kon kijken. Hopelijk had hij of geen voorkeur, of wilde hij het bed in het midden, zodat ik boven de bestuurder kon slapen. Al vond ik het niet de grootste drama om hier te liggen, maar het lijkt me daar net iets prettiger.

Colby.
Wanneer Mireya niet op het woord komt wat ze wilt gebruiken, probeer ik haar eigenlijk nooit te verbeteren. Ik probeer dan subtiel het woord in mijn eigen zin te gebruiken, zodat ze het woord toch nog zou horen. Het was mij geleerd dat mensen die moeite hebben met praten, de taal niet kennen of die niet op woorden komen, het heel vervelend vinden als je ze verbeterd. Daarom doe ik het altijd op deze manier. “De eerste bestemming is inderdaad Spanje, op de camping bij jouw familie.” Zeg ik haar rustig en rijd ondertussen de straat van haar huis uit. Iedereen had aangegeven goed te zitten dus zag ik dat als teken dat we konden gaan. Wanneer Mireya een snoepje neemt, grinnik ik en pak er zelf ook eentje. Normaal ben ik niet zo’n snoepert maar zeker als ik zo lang moet rijden is het wel goed om af en toe wat suiker te nemen. Ook water is nu erg belangrijk. Volgens de navigatie gaan we zo de snelweg op. Dit zal een van de meeste wegen zijn die we gaan zien. Mijn vader had mij gezegd dat ik niet 100% op de navigatie moest vertrouwen maar ook gewoon de borden boven de weg in de gaten moest houden. Dat was zeker een goede tip van hem. Hij had er immers al wel wat ervaring mee. Met de camper voeg ik in op de snelweg. “Eigenlijk hoop ik dat we zo min mogelijk file’s hebben, maar dat hebben we helaas niet voor het zeggen.” Het was nu nog erg vroeg, dus veel auto’s of vrachtwagens waren er nu niet. Dat was een voordeel, maar straks in de spits kan het nog wel eens vervelend zijn. Maar goed, zoiets hoort er natuurlijk ook bij. Ik zie verder ook niet zoveel bijzonderheden. Tenzij we ineens een lekke band krijgen op een weg waar je niet wilt zijn, maar eigenlijk gebeurd dat alleen in films. Een tevreden glimlach siert mijn lippen. Eindelijk ging het gebeuren. Met mijn liefste vriendin en onze beste vrienden deze trip maken is toch wel heel bijzonder. Iets wat we nooit gaan vergeten. Ik heb een spiegelreflex camera mee genomen en een vlogcamera, aangezien ik zoveel mogelijk wil vast leggen. Om dit te kunnen laten zien aan onze kinderen later en eventueel nog om zelf terug te kijken. Eerst maar eens genieten van het moment. Ik kon echt niet wachten om op onze eerste bestemming aan te komen en daar te overnachten. Dit is gewoon iets waar we al zo lang naar hebben uitgekeken. “Het is wel heerlijk rustig nu op de weg.” Zeg ik dan bevestigend en knik er nog bij. Dit was gewoon ideaal om te rijden zo. Niet te veel drukte en natuurlijk dat het een automaat is, dat maakt het al veel gemakkelijker.
F9ABA771-B1EC-4E1C-8DDE-617B9C23277A.jpeg
F9ABA771-B1EC-4E1C-8DDE-617B9C23277A.jpeg (55.08 KiB) 124 keer bekeken
Treat people with kindness. 🌻

Gebruikersavatar
Avox
Berichten: 1076
Lid geworden op: 29 feb 2020, 11:09
Gender:

Re: ORPG// This was supposed to be our trip, but it turned out to be so different.

Bericht door Avox » 10 mei 2020, 21:42

Mireya.
Ik luister naar wat Colby zegt, oh ja.. Bestemming is het woord wat ik zocht. Wederom verbeterde Colby mij maar dan op zijn eigen tactische manier. “Ik heb er zo veel zin in!” zeg ik enthousiast, “jullie gaan houden van mijn familie” voeg ik er aan toe maar kijk een beetje moeilijk, die zin klonk een beetje gek. Mijn grammatica wil me soms ook wel in de steek laten, dat maakte het leven hier ook best lastig. Sowieso ben ik niet echt iemand met een talenknobbel, ik ben iets korter dan 6 jaar in Nederland gok ik en nog steeds vind ik de taal erg lastig. “Het is nog vroeg” zeg ik tegen Colby om hem gerust te stellen over de files, ik pak even zijn hand vast en knijp er zachtjes in. Ik pak een van de vele vlogcamera’s die we hadden gekocht en ik begin met op nemen. Ik neem eerst mezelf op dus richt de camera eerst naar mezelf, “we rijdenn!” roep ik enthousiast waarna ik de camera omdraai en Colby film, “mijn cariño (schat) is aan het rijden” zeg ik dan en ga dan langzaam met de camera naar achteren, richting Savannah en Nigeal, “en daar zijn Savannah en Nigeal” zeg ik er vervolgens bij. Ik probeer zoveel mogelijk de camper vanaf dit punt te filmen maar dat ging lastig, dus ik laat de camera langs alle ramen gaan om de weg een beetje te filmen. Gegeven moment vond ik het wel even genoeg en stop ik het recorden waarna ik het klepje weer dicht klap en terug in mijn tas stop.

Nigeal.
Gelukkig ging Savannah tegenover me zitten en niet zozeer dicht tegen me aan, ook zei ze niet direct wat tegen mij. Zou Colby haar gewaarschuwd hebben? Of zal ik haar verkeerd hebben ingeschat? Rustig bleef ik op Facebook kijken naar allerlei artiesten die ik vanaf Facebook volg. Heel veel mooie tekeningen, kunstwerken en schetsen kwamen langs, waar ik wel weer inspiratie van krijg. Ik vergrendel mijn telefoon en stop die terug in mijn broekzak, ik pak mijn kladblok en potlood er weer bij en ga verder met tekenen. Deze keer teken ik een portret-achtig iets van een baby die nog aan de navelstreng zit. Dit doe ik grotendeels met grijs en voeg daarna een beetje kleur aan toe. Mijn ogen gaan van het papier naar Savannah als ik haar stem hoor, ik was nog wel beleefd genoeg om haar aan te kijken als ze praat. Ze vraagt of ik een voorkeur heb op welk bed ik wil liggen, ik schud mijn hoofd en zeg: “jij bent de dame, dus jij mag bepalen” mompel ik zacht waarna mijn ogen weer naar het papier voor me gaan. Zoals ik al eerder zei, communiceer ik liever gewoon niet en anders via Colby. Het scheelt toch veel dat deze plek relatief snel in elkaar te drukken is en op te maken is qua bed, ik was zo slim geweest om een filmpje op te zoeken van deze camper maar in het echt ziet hij er toch beter uit dan op het filmpje. Colby en Mireya hebben het makkelijk voor hen zelf gemaakt, zij hebben de slaapkamer helemaal achteraan waar we ze niet horen. Ik had namelijk al met Colby afgesproken dat ik s’nachts de radio aanzet die ik mee heb genomen. Deze was op een accu die eens in de zoveel tijd moest worden opgeladen. Door mijn niet zo’n al te beste jeugd ben ik gewend om met een radio te slapen, zodat ik ander lawaai niet hoorde. Ik hoop dat Savannah er aan kan wennen, ze zal wel moeten want ik neem aan dat Mireya en Colby ook een keer zin hebben in seks, op deze manier horen we ze gewoon weg niet.
0E542425-EAF3-4D85-ABD0-01EFA0CBF130.jpeg
0E542425-EAF3-4D85-ABD0-01EFA0CBF130.jpeg (484.96 KiB) 101 keer bekeken
“To the world you may be one person, but to one person you are the world.”

Hylianator
Berichten: 1317
Lid geworden op: 15 sep 2019, 12:51
Gender:

Re: ORPG// This was supposed to be our trip, but it turned out to be so different.

Bericht door Hylianator » 14 mei 2020, 19:26

Savannah.
Mijn ogen gaan naar wat Nigeal aan het doen is. Hij zit met zijn telefoon in zijn handen, waardoor ik hem even goed kan bekijken. Zijn ogen spreken mij nog steeds het meeste aan. Misschien zijn terughoudendheid ook wel. Dat maakt hem interessant, waardoor ik meer van hem wil weten. Hij is wat mysterieus, wat ik tot nu toe van hem vernomen heb. Tenminste, dat gevoel kreeg ik erbij. Wanneer hij zijn kladblok en potlood erbij pakt, frons ik en kijk er met een schuin getrokken hoofd naartoe. Dit was zo mooi en dan was hij er nog geen eens mee klaar. Ook wilde ik hem geen 'opgedrongen' gevoel geven door naar het blok te staren. Ik had immers mijn boek al gepakt, om daar strakjes eens uit te gaan lezen. Mijn blik gaat op naar zijn ogen als hij spreekt. Zijn stem gaf me een kriebel door mijn lichaam heen. Eigenlijk hadden we ons niet eens voorgesteld aan elkaar, het was gewoon dat we van onze beste vrienden weten hoe we heten.. Maar daar was het dan ook bij gebleven. Een glimlach vormt mijn lippen als hij dat zegt. "Eigenlijk heb ik wel een voorkeur voor het bed boven de bestuurderskant.. Ik vind het wel prettig om mezelf wat terug te kunnen trekken.. Als jij dat oké vindt." Zeg ik er nog rustig achteraan. Bij hem wilde ik zeker niet losbarsten met woorden, zoals ik gewaarschuwd was. Aan de andere kant wilde ik hem wel leren kennen, maar dat kon altijd later nog. Over het bed gesproken, ik moest echt een plekje hebben waar ik me kon terug trekken en mezelf even weer tot mezelf kon krijgen. Dat gaat daar beter dan hier in het midden van de camper. Tenminste, zo'n gevoel had ik. 'S nachts moest ik ook echt mijn rust krijgen, anders ben ik absoluut niet te genieten. Ik had dan ook een masker mee genomen die ik voor mijn ogen kan doen als ik ga slapen. Ik vind het verschrikkelijk als er ook maar iets van licht door de ramen of kiertjes of wat dan komen. Omdat ik dat van te voren niet kon testen, had ik maar zo'n slaapmasker mee genomen, voor de zekerheid. Mijn ogen kijken op wanneer ik Mireya hoor en zwaai even naar de camera die ze naar ons richt en glimlach erbij. Dit is wat ze wilden en eindelijk komt alles voor ze uit. Daarom was ik blij voor ze. Dit is echt iets wat ze gegund wordt, ze zijn ook zo lief samen en lief voor elkaar. Eerder had ik Colby niet zo gezien, zo.. Gelukkig.

Colby.
Mijn manier van taal werkt naar mijn idee wel. Hopelijk voelde ze zich niet beledigd als ik deze methode gebruik. Dat is iets wat ik altijd zo deed en het gaat nu wel vrij automatisch. "Wij gaan heel veel houden van jouw familie, zeker als ze net zo zijn als jij bent." Zeg ik dan en kijk op de weg voor mij. Dit was iets wat ik moest blijven doen, de komende uren. De rit opzich was niet heel erg, maar het feit dat het zo lang achter elkaar rijden is, dat is wel iets waar ik tegenop zie. Gelukkig slaap ik altijd wel erg goed en heb ik eventueel slaapmedicatie bij. Als ik dat slik, dan slaap ik helemaal als een blok. Mijn vrienden hebben mij wel eens op een luchtbed gekregen en uiteindelijk op hun eigen zwembad. Toen bleef ik bij hun slapen. Dat allemaal terwijl ik sliep, door die medicatie konden ze dit dus zonder enkele moeite doen. Dit hadden ze dan ook vastgelegd op camera, waardoor eigenlijk een beetje ons leven was begonnen met filmen. Net als dit, dat we onze reis hier gaan filmen, alles vast leggen voor later. Zodat je alles met een brede glimlach kan bekijken of kan laten zien aan familie of vrienden. Mijn blik gaat even kort naar Mireya wanneer ze haar hand op mijn hand legt en glimlach lief naar haar. "Daarom.. Nu kan er nog niet zoveel mis gaan, zolang ik mijn ogen maar op de weg houd." Met dat ik dat gezegd heb, kijk ik weer naar de weg voor me en volg de route die de tom tom mij aangeeft. Ook houd ik de borden in de gaten. Wanneer Mireya begint te filmen, krijg ik direct een glimlach op mijn gezicht. Het is super leuk dat ze zo spontaan uit zichzelf de camera pakt en dit gewoon doet alsof het de normaalste zaak van de wereld is. Dat vind ik zo leuk aan haar. Wanneer ze over mij spreekt, zwaai ik naar de camera toe en kijk er even kort in met mijn beste glimlach. Daardoor weet ik dat ik er goed uit zie. Best slecht eigenlijk, maar ik had gewoon een bepaalde glimlach die altijd goed stond. Al moest ik hem dan wel correct gebruiken natuurlijk. "Yesss, we rijden eindelijk!" Zeg ik, nog voordat ze de camera draait naar Savannah en Nigeal. Dat moesten we ook nog eens aankijken, hoe alles tussen die 2 zou gaan. Ze kenden elkaar eigenlijk niet en dat moet deze trip wel een beetje gaan gebeuren, anders weten ze straks alleen maar elkaar te irriteren en dat is ook niet de bedoeling. We willen het zo gezellig mogelijk houden en daarom heb ik van te voren al gezegd, voel je irritatie of iets? Spreek het dan als volwassenen met elkaar uit.. Dat is de enige manier dat we het een beetje met elkaar kunnen volhouden.
unnamed.jpg
unnamed.jpg (56.59 KiB) 74 keer bekeken
Treat people with kindness. 🌻

Gebruikersavatar
Avox
Berichten: 1076
Lid geworden op: 29 feb 2020, 11:09
Gender:

Re: ORPG// This was supposed to be our trip, but it turned out to be so different.

Bericht door Avox » 23 mei 2020, 01:21

Mireya.
Een glimlach siert mijn lippen als ik hoor wat Colby zegt, “ Te quiero (ik hou van je)” zeg ik dan tegen hem en ik leun naar hem toe zodat ik een kus op zijn wang kon drukken. Ik had Colby een beetje Spaans geleerd net als mijn vader een poging had gedaan, zodat hij ons eventueel ook kon verstaan in sommige gevallen. Mijn ogen gaan even naar achteren naar Savannah en Nigeal, ik hoop maar dat die twee door een deur kunnen anders hebben we een probleem. Ik zag Savannah iets tegen Nigeal zeggen op dat moment, ik kon alleen niet horen wat. Mijn ogen gaan weer naar Colby en ik glimlach weer naar hem. Is het cliché gezegd dat hij mijn leven compleet maakt? Ik weet nog hoe boos ik was dat we uit Spanje vertrokken om in Nederland te gaan wonen. Hoe ze me zomaar wegtrokken van mijn vrienden en vriendinnen, onze familia.. Colby heeft ervoor gezorgd dat ik me hier thuis voelde. Het buitenbeentje van school, voor de meiden dan. De meiden mochten me totaal niet en de jongens vonden me wel interessant maar met andere intenties dan je zou denken. Savannah mocht me daarin tegen direct.. Ik was er eerst best sceptisch over omdat geen andere meid me mocht maar zij wel.. Gegeven moment heeft ze mijn vertrouwen gewonnen en zijn we nu beste vriendinnen, een vriendin die ik in Spanje nog niet heb gehad..

Nigeal.
Een kleine zucht verlaat mijn lippen, hoezo moeten vrouwen er altijd een heel verhaal aan knopen? Ze kon toch ook gewoon zeggen dat ze het bovenste bed wilt? “Zolang je maar accepteert dat er s’nachts een radio zachtjes aan staat. Dit heb ik al afgesproken met Colby en Mireya” geef ik dan toch maar aan en ik kijk Savannah aan, omdat dat wel zo netjes is. “Zonder kan ik niet slapen vandaar” voeg ik er nog als een korte uitleg aan toe en knik naar de kleine radio die lag op het keukenaanrecht, vast gemaakt met ti-wraps zodat hij niet alle kanten op gaan. Mijn ogen gaan weer naar mijn tekenblok en ik teken rustig verder. Deze tekening is geïnspireerd op het leven.. Wat start in je moeders buik aangezien je dan een baby bent. Ik heb vaak genoeg gewenst dat ik nooit geboren zou worden, zo had ik al die ellende niet mee gemaakt. Ik heb wel een keer zelfmoord willen plegen maar dat ging niet aangezien Colby dat door had. Hij kwam toevallig op het juiste moment binnen vallen. Dat was ook het moment dat ik alles aan hem vertelde en hen beschouw als mijn beste vriend.
92A62FD4-47C2-4FA1-82A4-92303F89207B.jpeg
92A62FD4-47C2-4FA1-82A4-92303F89207B.jpeg (852.91 KiB) 63 keer bekeken
“To the world you may be one person, but to one person you are the world.”

Hylianator
Berichten: 1317
Lid geworden op: 15 sep 2019, 12:51
Gender:

Re: ORPG// This was supposed to be our trip, but it turned out to be so different.

Bericht door Hylianator » 26 mei 2020, 13:40

Savannah.
Zijn zucht gaf me het idee dat mijn antwoord toch te lang was. Misschien moest ik in korte, duidelijke zinnen naar hem antwoorden. Hij had een radio aanstaan 's nachts, zonder dat ik daarover was ingelicht? Tot aan nu dan.. Eigenlijk had ik dan oordopjes mee willen nemen om het geluid dan wat te dempen. Ook vroeg ik me af waarom hij een radio gebruikte om mee te kunnen slapen. Maar het lijkt me beter om dat nu maar even niet te vragen. "Oké." Zeg ik hem enkel en ga wat comfortabeler zitten, door mijn ene been op de bank te zetten. Mijn slipper had ik daarvoor uit gedaan, aangezien ik dat anders niet zo fris vind. Mijn rug zet ik tegen de bank en pak mijn boek erbij, waarna ik begin te lezen van de eerste bladzijde. Hoezo wilde iemand met een radio slapen? Dat is iets wat ik dus absoluut niet kon. Het moest donker en geluidloos zijn, anders werd mijn nachtrust enorm verstoord. Kort bijt ik op mijn lip. Had ik wel oké moeten zeggen? Nu zou hij denken dat ik het ermee eens ben. Mijn ogen blijven in mijn boek hangen maar echt woorden lezen ging niet helemaal. Het was te lastig voor mij om me te kunnen focussen op de woorden en om dan nog de zinnen te begrijpen. In mijn hoofd was ik bezig met andere antwoorden die ik had kunnen geven, maar niet heb gegeven. Ik wilde gewoon niet al te lastig zijn en ik wilde het voor hem ook een fijne trip laten zijn. We moeten dit immers met elkaar doen en ik ben normaal ook niet egoïstisch door alleen maar aan mijzelf te denken, in dit geval zou dat met het slapen zijn. Als hij hierdoor beter kan slapen, wil ik het best overwegen. Nou ja, eerst maar eens de eerste nacht aankijken, zien hoe hard hij hem zet en of ik het geluid op de een of andere manier kan dempen. Niet te veel druk om maken voor nu Savannah. Met die gedachte, probeer ik me nu wel te focussen op mijn boek, waardoor ik eindelijk de eerste bladzijde kan omslaan.

Colby.
Het was soms nog even schakelen voor mij dat Mireya ook wel eens Spaans tegen mij praat. Niet dat ik dat heel erg vervelend vind, in tegendeel.. Ik vind het wel leuk dat ze mij wat van haar cultuur laat zien, zeker straks bij onze eerste stop. "Ik houd ook van jou Mireya, querido (liefste)." Antwoord ik haar en geef haar even een lieve glimlach. Het was best gek voor mij om een relatie te hebben. Er zaten wel altijd veel meiden achter mij aan maar ik hield niet zo van die aandacht. Het is veel leuker om als man zijnde achter een vrouw aan te zitten. Misschien ben ik daar nog wat ouderwets in opgevoed, maar dat vind ik gewoon echt veel leuker. Niet cliché, maar gewoon alles uit liefde. Bij Mireya kon ik dat doen, zij zat niet meteen achter mij aan. Eigenlijk toen ik haar voor het eerst zag, kreeg ik kriebels in mijn maag, die ik echt nog niet eerder had gevoeld. Ik voelde me soms best verlegen als ze in de buurt was, maar kon mezelf mannelijk genoeg opstellen om dat niet te laten merken. Mijn blik is gericht op de weg, terwijl ik een beetje mee neurie met de muziek die zachtjes aanstaat. Het viel nu opzich nog wel mee met de drukte en we hebben al best een afstandje afgelegd, zonder enige moeite of schade. Niet dat ik ooit schade heb gereden, maar eens moest de eerste keer zijn natuurlijk. Al hoopte ik echt niet dat dit nu zou gaan gebeuren. "Ik heb hier zoveel zin in.." Zeg ik wat zachtjes. Ik had al zoveel nagedacht over hoe het zou zijn en wat we allemaal zouden gaan doen. Natuurlijk zie je soms in films van die trips en dat ziet er altijd heel gezellig en leuk uit. Zeker met je vrienden. Al is Savannah niet zo'n 'beste' vriendin van mij, ze is die van Mireya en dat maakt mij al blij genoeg. Nou weet ik dat Savannah ook wel het buitenbeentje is geweest op school, misschien dat ze daarom zo goed klikte met Mireya, omdat ze beide iets anders zochten dan dat populaire gedoe wat sommige meiden op onze school doen. Nou ja, sommige.. 9 van de 10 meiden.
a8bc997ca244d9efb5a8520552854f96.jpg
a8bc997ca244d9efb5a8520552854f96.jpg (123.78 KiB) 59 keer bekeken
Treat people with kindness. 🌻

Gebruikersavatar
Avox
Berichten: 1076
Lid geworden op: 29 feb 2020, 11:09
Gender:

Re: ORPG// This was supposed to be our trip, but it turned out to be so different.

Bericht door Avox » 27 mei 2020, 22:58

Mireya.
Mijn ogen gaan weer naar Colby en ik glimlach naar hem.. Het klinkt altijd zo hot wanneer Colby Spaans praat tegen me. “Ik heb er ook zin in. Ik wil dat we in Spanje zijn” zeg ik tegen Colby, ik kon aan mezelf merken dat het grammaticaal geen correcte zien was maar dat boeide me even niet. Ik maak me meer druk om de rit en het plezier wat we gaan beleven met ons twee maar ook met onze vrienden. Ik kijk weer achterom naar Savannah en Nigeal maar zag dat ze beiden hun eigen ding aan het doen waren. Ik weet dat Nigeal geen prater is maar ik had gehoopt dat ze hem los kon breken. Ik pak mijn telefoon er bij en app Savannah; -En? Al voorzichtig geprobeerd te praten met Nigeal?- stuur ik naar haar. Ik had geen zin om dit face-to-face te vragen, ook omdat Nigeal dat gewoon kan horen en ik hem niet in een verkeerde positie wil zetten. Mijn ogen gaan weer naar het snoepgoed voor ons, ik pak een suikerbanaantje uit de zak en voer deze aan Colby, daarna pak ik er zelf ook eentje die ik genietend op begin te peuzelen. Ik hou erg veel van snoep.. Gelukkig ben ik dat type meisje die eigenlijk niet aankomt maar ik weet ook dat te veel snoepen niet goed is. Maar we gaan op wereldreis! Dat mag gevierd worden met snoep vind ik.

Nigeal.
Oké? Alleen oké? Mijn ogen gaan van het papier voor me naar Savannah die naar haar boek aan het kijken was. Wat ik net uit haar zinnen begreep heeft ze juist rust nodig tijdens het slapen? Ik heb wel eens geprobeerd met oortjes in muziek te luisteren maar dat ging niet, ik raakte compleet in de war met het draad en stik mezelf soms bijna. Misschien dat ik ergens nog van die oordopjes heb liggen in mijn tas.. Misschien wilt ze die eventueel wel in doen? Ik wil niet haar pretverpester van deze lange vakantie zijn, we moeten namelijk nog erg lang met elkaar opsteken. Een kleine zucht verlaat mijn lippen en ik focus me maar weer op het tekenblok voor me. Ik was best kritisch op mijn eigen werk en ik bleef ook vasthouden aan mijn eigen kritiek. Zelfs als Colby duizend keer heeft gezegd dat het een mooie tekening is bleef ik eigenwijs vinden dat ik hem verprutst had. Mijn hand glijd door mijn haren heen en mijn blik gaat even naar Colby en Mireya, ze werden wel eens de perfecte koppel genoemd. Ik kan me nog herinneren hoe boos sommige populaire meiden waren toen ze merkte dat Mireya compleet Colby’s aandacht kreeg.
0888DCEA-024F-42B1-A14D-D623972BA9B8.jpeg
0888DCEA-024F-42B1-A14D-D623972BA9B8.jpeg (578.73 KiB) 47 keer bekeken
“To the world you may be one person, but to one person you are the world.”

Hylianator
Berichten: 1317
Lid geworden op: 15 sep 2019, 12:51
Gender:

Re: ORPG// This was supposed to be our trip, but it turned out to be so different.

Bericht door Hylianator » 27 mei 2020, 23:16

Savannah.
Was het misschien niet goed wat ik had gezegd? Aangezien er geen reactie meer op kwam. Eigenlijk zorgde Nigeal ervoor dat ik mij wat onzeker voelde. Dat kwam ook deels omdat ik hem echt heel erg knap vind en hij niet zo'n prater is. Dat maakte mij aan de ene kant echt super zenuwachtig, terwijl het misschien niet eens zo bedoeld is. Mijn telefoon trilt in mijn zak en eigenlijk dacht ik dat het mijn vader was, waardoor ik hem meteen uit mijn zak pak. Al snel zie ik Mireya haar naam in beeld staan, waardoor ik het berichtje open en even de tekst lees. -Ik weet niet zo goed hoe ik met hem moet communiceren, normaal praten mensen altijd tegen mij en trekken ze van alles uit mij, maar hij is.. Zoals je al zei enorm in zichzelf en dat vind ik best lastig.- Stuur ik uiteindelijk terug en bijt even zachtjes op mijn lip. Mijn telefoon leg ik op mijn schoot neer en mijn blik valt op de tekening die Nigeal aan het maken is. Kon iemand maar zo'n mooie tekening van mij maken. Niet om egoïstisch te zijn, maar omdat ik oprecht zo'n tekening wel eens zou willen zien. Wat de artiest van de tekening dan zou zien aan mij, welke 'blik' hij of zij mij zou geven in de tekening. Daarnaast zou ik het wel inlijsten en dan aan mijn vader geven, zodat hij iets van mij heeft, aangezien hij mijn moeder al verloren is. Als ik merk dat ik naar zijn tekening staar, kijk ik op naar Nigeal. Hoe kon zo iemand zo mooi zijn en zo goed zijn in wat hij doet..? Dat is iets wat ik mij afvraag. Hij deed dit gewoon even alsof het niks was. Daar kon ik niet zo goed tegen. Er was niet echt iets waar ik zo goed in was. Mijn ogen gaan weer naar de tekening en ik open mijn mond om iets te zeggen, maar al snel bedenk ik dat mijn zin misschien niet helemaal gepast was, dus verander ik hem in mijn hoofd weer. "Ik vind je tekening echt heel mooi.." Zeg ik zacht, maar wel verstaanbaar, vooral gemeend.

Colby.
Een glimlach vormt mijn lippen als ze dat zegt en ik kijk naar de navigatie die mij erdoor heen helpt. "Ach, voor je het weet zijn we er." Zeg ik dan en focus weer op de weg. Het was echt een mooie trip, niet alleen wat we op onze bestemmingen zouden zien, maar ook wat we onderweg gaan tegenkomen. Eigenlijk vond ik het best wel spannend, het 'nieuwe' ontdekken. Spannend is misschien niet helemaal het juiste woord. Misschien is 'adrenaline' een beter woord. Ik wilde nieuwe plekken ontdekken en dit vast leggen op camera. Ik wil het avontuur opzoeken en aangaan, met onze vrienden. Een korte zucht verlaat mijn mond als ik merk dat mijn been wat gaat slapen. Gelukkig is dit een automaat dus die been hoefde ik inprincpe niet te gebruiken. Alleen mijn rechterbeen was nodig op het moment. Op een gegeven moment gaan we de eerste grens over, waardoor ik kort juich. "We zijn uit Nederland jongens." Zeg ik dan, misschien iets te enthousiast, maar dat is gewoon hoe ik ben. Ik ben een enthousiaste en aanwezige jongen. Daardoor kon ik niet begrijpen dat Nigeal met mij om ging. Hij zelf waarschijnlijk ook niet. Mijn blik gaat even naar Mireya, terwijl ik naar haar glimlach. "We gaan zo wel even stoppen, ik moet nu al plassen." Zeg ik, iets wat klagend. "En dan kan ik mijn benen even strekken." Zeg ik er achter aan en lik langs mijn lippen waarna ik mijn blik weer op de weg zet. De eerstvolgende tankstation is de mijne. Daar konden we allemaal even een frisse neus halen en de benen strekken, als we dat wilde tenminste. Even wenk ik naar Savannah en Nigeal, terwijl ik Mireya aankijk. "En?" Mompel ik zachtjes, verstaanbaar voor Mireya.
72366874_1003775283343230_5471681906624616155_n-1024x1222.jpg
72366874_1003775283343230_5471681906624616155_n-1024x1222.jpg (227.84 KiB) 43 keer bekeken
Treat people with kindness. 🌻

Gebruikersavatar
Avox
Berichten: 1076
Lid geworden op: 29 feb 2020, 11:09
Gender:

Re: ORPG// This was supposed to be our trip, but it turned out to be so different.

Bericht door Avox » 27 mei 2020, 23:43

Mireya. Ik typte Savannah idk wrm zz
Ik rek me uit naar Colby en druk een kus op zijn lippen, heel snel zodat hij niet te afgeleid werd. Mijn ogen gaan weer naar mijn telefoon als ik een berichtje kreeg en zag dat het van Savannah was, ik was al bang dat de het lastig gaat vinden. -Nigeal is in het algemeen wel een zeer nette en beleefd man- even stopte ik met typen want ik vond het een rare zin, maar ik weer er ook niks beters van te maken.. Rustig typ ik weer door: -misschien als je het over zijn tekenkunsten gaat hebben dat je hem uit zijn schulp haalt? Of korte vragen stellen met pauzes er tussen?- ik klik op verzend als ik het eens ben met mijn bericht. Mijn ogen gaan omhoog als Colby zegt dat we Nederland uit zijn, “Wiehoe! Adiós Los países bajos (Daag Nederland)” roep ik vrolijk uit en begin zachtjes te grinniken om onze enthousiasme. Mijn ogen gaan naar Colby toe als hij vraagt en? ik zag hem net naar Savannah en Nigeal kijken dus hij wilt weten hoe ze het doen. “Savannah vind het een beetje lastig. Zij praat namelijk graag met mensen en zij is gewend dat mensen veel met haar praten. Ze weet niet zo goed wat ze moet doen” fluister ik terug naar Colby.

Nigeal.
Ik hoorde op de achtergrond een telefoon af gaan, maar ik schonk er geen aandacht aan. Ik was te gefocust op mijn tekenwerk dat ik geen tijd had voor andere dingen. Ik merk ook niet dat Savannah me blijkbaar aan het aangapen is, of eigenlijk mee kijkt hoe ik teken. Ik schrik uit mijn gedachten als ik Colby ineens enthousiast hoor doen, jezus dat was nou ook weer niet nodig. Mijn blik gaat weer naar het tekenblok waarna ik rustig verder ga. Als ik dan de stem van Savannah hoor, kijk ik haar aan en dan naar mijn tekening. Vervolgens kijk ik haar weer aan en gun haar toch een glimlach, “bedankt” zeg ik zacht en ik kijk er twijfelend naar, zal ik hem compleet laten zien wat ik tot zover heb? Ik moet het haar ook een beetje makkelijk maken aangezien ze heel lang met me opgescheept zit. Een kleine zucht verlaat mijn lippen en ik draai mijn tekenblok zo om dat ze het beter kan zien, ik had de hoofd, een deel van de buik en een deel van de navelstreng al af, de handen en voeten moesten nog en sommige plekken een beetje highlighten zodat de tekening nog echter lijkt. Ik kijk Savannah deze keer goed in haar gezicht aan. Eigenlijk, is ze een best mooie meid om te zien. Ze heeft een heel mooi koppie die ik heel goed kan natekenen.. Misschien kan ik dat hierna wel doen? Zou ik haar toestemming dan moeten vragen? Liever eigenlijk niet want dan moet ik weer een conversatie aan waar ik dus echt geen zin in heb. Mijn blik gaat naar Colby als ik zijn mededeling hoor, eigenlijk best wel fijn om even te stoppen. Konden we de benen strekken en naar de wc gaan aangezien ik tering nodig moet plassen.
45F723A5-C95D-4118-AB03-C63BDF54C458.jpeg
45F723A5-C95D-4118-AB03-C63BDF54C458.jpeg (809.05 KiB) 39 keer bekeken
“To the world you may be one person, but to one person you are the world.”

Hylianator
Berichten: 1317
Lid geworden op: 15 sep 2019, 12:51
Gender:

Re: ORPG// This was supposed to be our trip, but it turned out to be so different.

Bericht door Hylianator » 28 mei 2020, 00:01

Savannah.
Nog maals kreeg ik een berichtje van, ik gok Mireya, maar mijn aandacht was nu bij Nigeal en eigenlijk wilde ik niet zo onbeleefd zijn om op mijn telefoon te kijken tijdens ons.. Soort van.. Gesprek. Hij bedankt mij, waardoor ik opkijk naar hem en ik zie de glimlach die hij mij geeft. Waarom gaf me dit kriebels? Zou hij dit effect op alle vrouwen hebben? Of nou ja.. Op meerdere vrouwen? Dat wist ik niet zo goed, al wilde ik het eigenlijk ook niet weten. Mijn blik gaat naar zijn tekenblok als hij hem omdraait en ik kom wat meer rechter op zitten. Mijn voet gaat weer naar de grond en ik bekijk de tekening grondig. Hoe hij dit kon doen, maakte me echt geïnteresseerd. "Wauw.." Mompel ik, gemeend. Dit was een soort reactie die ik geef uit oprechte interesse. "Dit is echt.. Heel goed." Zeg ik dan en kijk daarna pas op naar zijn gezicht. Naar mijn idee zit er veel meer in hem dan hij laat zien. Niet op het gebied van tekenen, dat kon ik niet nadoen. Maar misschien was hij sociaal toch nog anders dan ik nu van hem zou denken. Een glimlach siert mijn lippen als ik naar hem kijk. Wanneer hij omkijkt naar Colby omdat hij praat, voel ik een lichte blos op mijn wangen komen. Het kwam door dit gesprek.. Snel bekijk ik het berichtje van Mireya en glimlach. -Already trying xx- Stuur ik terug en schuif mijn telefoon onder mijn been, tussen de bank.

Colby.
Ik houd ervan wanneer Mireya mij onverwachtse kusjes geeft en zo lief doet. "Hmmm.. Dat geeft me motivatie om door te gaan." Zeg ik haar, iets wat uitdagend. Een klein grijnsje ontstaat op mijn gezicht. Ook houd ik ervan dat ze net zo enthousiast reageert als mij, zo blij, zo gemeend. Het was niet 'fake' omdat ik het deed. "Adios." Floep ik eruit en grinnik dan even. Het is heerlijk dat ik zo met haar kon doen en dat we ons er beide niet voor schaamde en eigenlijk gewoon 'schijt' hebben aan de rest. Wanneer ik een bordje met het teken van een tankstation zie, rijd ik de baan af en verminder snelheid. Als Mireya mij verteld over Nigeal en Savannah, knik ik even. "Ik zal hem nog wel een keer stiekem ondervragen over wat hij van haar vindt." Zeg ik dan fluisterend en rijdt rustig naar het parkeergedeelte toe, waar ik de camper stil zet. Als ik dat heb gedaan, maak ik mijn gordel los en sta op, om op deze manier mijn benen te strekken. "Aaaahhh.. Dat voelt goed." Zeg ik, iets wat kreunend. Klonk dat verkeerd? Misschien, maar het boeide me niet zo. Rustig pak ik de vlogcamera en kijk naar Mireya, waarna ik naar haar knipoog. De camera zet ik aan en film mezelf. "We zijn net de grens over en hebben onze eerste plaspauze!" Zeg ik, net zo enthousiast als altijd.
7e77ef9ef1782857cb0b86926b08c070.jpg
7e77ef9ef1782857cb0b86926b08c070.jpg (131.02 KiB) 37 keer bekeken
En ik vergeet steeds foto :(
Treat people with kindness. 🌻

Gebruikersavatar
Avox
Berichten: 1076
Lid geworden op: 29 feb 2020, 11:09
Gender:

Re: ORPG// This was supposed to be our trip, but it turned out to be so different.

Bericht door Avox » 28 mei 2020, 18:57

Mireya.
“Oh als dat alleen maar motivatie geeft, zal ik dat vooral vaker gaan doen” zeg ik dan met een speelse grijns op mijn lippen. Mijn hand laat ik door mijn haren glijden. Mijn ogen gaan weer naar mijn telefoon als ik weer een appje krijg van Savannah, meteen glimlach ik maar ik besloot er niet weer op te reageren. “Doe dat maar, ben wel benieuwd wat hij van haar vind” zeg ik zacht tegen Colby zodat Savannah en Nigeal het niet horen. Wanneer we eindelijk zijn gestopt, stap ik ook uit en haal even opgelucht adem. Ik spring een paar keer en begin te lachen als ik Colby hoor. Colby pakt de vlogcamera er bij en vertelt dus dat we uit Nederland zijn, ik loop naar hem toe en sla mijn armen om zijn nek heen, “we zijn nu in België” zeg ik ook enthousiast en ik kijk Colby aan waarna ik mijn lippen even op die van hem druk, het boeide me niet dat de camera aan stond en alles filmt, dat laat later alleen maar zien dat ik van hem hou en blij ben dat we dit doen. Gegeven moment laat ik zijn lippen los en kijk hem met een glimlach aan, “ik moet serieus gaan plassen” fluister ik dan zacht ik zijn oor waardoor ik zachtjes moet giechelen. Ik laat zijn nek weer los en loop naar de tankstation toe om naar de wc’s te gaan.

Nigeal.
Mijn ogen gaan over Savannah’s gezicht om te peilen of ze liegt of niet, maar na wat ik kan zien meent ze het oprecht. “Dankje” zeg ik zacht en ik draai het tekenblok weer om waarna ik er naar kijk, “hij is nog niet helemaal af” zeg ik dan zacht zuchtend. Gegeven moment voel ik dat de camper stopt en hoor ik Colby ook een gekke kreun geluid maken. Direct kijk ik hun richting in maar zag dat ze al buiten waren, ze deden dus niet wat ik dacht.. Ik klap mijn tekenblok dicht en leg deze weer weg. Zuchtend sta ik ook op en loop ik naar buiten toe, waarna ik mijn rug laat kraken en mijn benen wat losser schud. Mijn blik gaat naar Colby en Mireya, die op dat moment elkaar ook zoende. Ik denk dat ik Colby nog nooit zo verliefd heb gezien als nu, gegeven moment loopt Mireya weg en loop ik naar Colby toe. Aan Mireya’s loopje te zien moet ze nodig plassen, er zat ook een beetje haast bij.
7680EE15-0C56-4749-91DC-2F264E7488CE.jpeg
7680EE15-0C56-4749-91DC-2F264E7488CE.jpeg (606.52 KiB) 29 keer bekeken
“To the world you may be one person, but to one person you are the world.”

Hylianator
Berichten: 1317
Lid geworden op: 15 sep 2019, 12:51
Gender:

Re: ORPG// This was supposed to be our trip, but it turned out to be so different.

Bericht door Hylianator » 28 mei 2020, 21:05

Savannah.
Zijn bedankje laat mij wederom weer glimlachen. Zoals Savannah al had aangegeven is hij beleefd en heeft hij gewoon echt manieren. Dat is iets wat ik wel aantrekkelijk vind in een jongen. Dit is iets ook wat ik erg leuk vind. Wanneer hij zegt dat hij nog niet helemaal af is, kijk ik weer naar de tekening, die nu voor mijn zicht op zijn kop ligt. "Ik ben benieuwd hoe hij eruit ziet als hij af is." Zeg ik hem eerlijk. Al snel na die zin voel ik dat de camper stopt en hoor ik de enthousiaste reacties van Colby en Mireya. Dit was ook gewoon helemaal hun ding, niet zo zeer dat het niet mijn ding was, maar zij hadden het hier zo lang over. Ik kon gelukkig zijn op deze trip, maar zo enthousiast als deze 2 zijn, zal ik niet uiten. Ze zijn dan ook wel echt gemaakt voor elkaar. Allebei even gek en luidruchtig. Als ik dat zo mocht noemen. Mijn bladwijzer doe ik tussen 2 bladzijdes en klap mijn boek dicht. Het was wel even lekker om op te kunnen staan en even mijn benen en armen te strekken. Wanneer ik mijn boek heb opgeruimd in mijn tas, zie ik al dat iedereen de camper uit is. Rustig sta ik op en loop naar de deur. Eigenlijk hoefde ik niet naar de wc, maar even frisse lucht is wel lekker. Daarom stap ik de camper uit en ga naar een picknick tafel die op een soort grasveldje staat, om daar rustig op de tafel te gaan zitten, met mijn voeten op het bankje. Mijn ogen doe ik even dicht en ik neem de frisse buitenlucht tot me.

Colby.
Mireya had soort van aangemoedigd dat ik aan Nigeal moest vragen wat hij van Savannah vindt. Wanneer ze zegt dat we in België zijn, zorg ik ervoor dat ook zij in beeld staat en dus kunt zien wie het had gezegd. Mijn hoofd draai ik naar haar toe. "De eerste grens zijn we overgestoken, al komen er natuurlijk nog veel meer, maar voor alles is een eerste keer." Zeg ik nog en voel dan dat ze haar lippen op die van mij zet om mij te zoenen, waardoor ik met haar mee zoen en mijn hand op haar rug leg. Het boeide ons blijkbaar allebei vrij weinig dat ik nog aan het filmen was. Als ze dan op een gegeven moment mijn lippen los laat, maak ik een protesterend geluidje. Meteen lach ik om wat ze zegt en kijk naar hoe ze weg loopt. Stiekem zet ik dat nog op de video waarna ik de camera uit zet. Even kijk ik rond en zie Nigeal al op mij afkomen. Dat was perfect. Savannah zat ergens op een tafeltje, iets verder van ons vandaan. Zij zou ons niet kunnen horen. "En.. Wat vind je tot nu toe van onze gezelschap?" Vraag ik en knik even naar Savannah. Zij zat toch ook de hele tijd het dichtste bij hem en was het meeste in staat wat gemakkelijk tegen hem te kunnen praten. Onderweg dan, aangezien zij kon ingaan op wat hij deed of iets.
bridget-satterlee-62.jpg
bridget-satterlee-62.jpg (24.43 KiB) 26 keer bekeken
Treat people with kindness. 🌻

Gebruikersavatar
Avox
Berichten: 1076
Lid geworden op: 29 feb 2020, 11:09
Gender:

Re: ORPG// This was supposed to be our trip, but it turned out to be so different.

Bericht door Avox » 30 mei 2020, 00:00

Mireya.
We waren heel wat uren verder en inmiddels bijna op de camping van mijn familie. Allemaal waren we best uitgeput van het rijden, zelfs Colby en ik waren uitgeteld. Ik heb zo’n voorgevoel dat Colby na het eten vrijwel direct in slaap valt, tenminste zo kijkt hij een beetje door zijn ogen. Ik leg mijn hand op zijn arm en wrijf met mijn duim er overheen. “We zijn er bijna babe” zeg ik zacht tegen hem. Het was inmiddels al donker maar er was ook voorspelt dat we erg laat aan zouden komen. Gegeven moment zag ik het bordje met mijn families achternaam staan waardoor ik glimlach, we zijn op de camping. Deze camping was nog best lux met een grote zwembad en drie soorten glijbanen.. Alles erop en er aan. “Standplaats 87 hebben wij” meld ik aan Colby en ik wijs naar het bordje waar 79-89 op staat. Ik kan me nog herinneren dat mijn oom heeft gezegd ons de beste plaats te hebben gegeven. Ik zag daar al lampjes branden en een tafel met stoelen staan, op de tafel lagen verschillende dozen. Ik weet nu al dat het broodjes zijn om op te eten. Mijn tante kan de lekkerste broodjes ooit maken.. Ik voel mijn maag ook knorren waardoor ik zacht zucht. We moesten de camper nog voorzien van stroom, waar we een eigen stroomding voor hadden staan en het water moest aangesloten worden, maar daar waren ook slangen voor ergens.

Nigeal.
De uren vlogen voor mijn gevoel snel voorbij. Ik had heel even nog met Savannah gepraat, heel kort aangezien ik er niet echt van houd. We hadden het nog over mijn tekenkunsten gehad maar verder ook niet veel bijzonders. Ik had inmiddels de tekening van het nieuwe leven afgemaakt en ik was heel stiekem Savannah aan het tekenen, wanneer ze niet aan het opletten was keek ik naar haar om alle details goed in mij op te nemen. Ik maakte deze tekening wel weer in zwart wit. Ik wou haar graag tekenen omdat ik haar een mooie dame vind, daarbij heb ik Colby en Mireya ook al eens getekend en die waren daar toen erg blij mee. Alleen wou ik het wel als verrassing houden dus was ik iets anders gaan zitten zodat Savannah deze keer niet kon kijken. Mijn ogen gaan naar achteren als ik Mireya hoor over een standplaats, we gaan zo stoppen dus en verblijven hier een paar dagen. Ik klap het tekenblok dicht en leg deze weer goed weg zodat niemand hem ineens pakt. Zuchtend sta ik op en voel iets in mijn rug kraken omdat ik te lang in dezelfde houding zat. “Gosh” mompel ik waarna ik de camper uit ga zodra we stil staan.
FD64843C-B8F5-423F-97DA-B37813E6966B.jpeg
FD64843C-B8F5-423F-97DA-B37813E6966B.jpeg (179.39 KiB) 9 keer bekeken
Laatst gewijzigd door Avox op 30 mei 2020, 08:11, 1 keer totaal gewijzigd.
“To the world you may be one person, but to one person you are the world.”

Hylianator
Berichten: 1317
Lid geworden op: 15 sep 2019, 12:51
Gender:

Re: ORPG// This was supposed to be our trip, but it turned out to be so different.

Bericht door Hylianator » 30 mei 2020, 00:33

Savannah.
Ondertussen was ik een heel eind in mijn boek gekomen. Na mijn kort gesprek met Nigeal, wist ik nog steeds niet zo goed hoe ik om moest gaan met hem en de andere twee hadden meer gesprekken met elkaar. Daarom was ik in mijn boek verzonken geraakt. Het had me zo te pakken, soms heb je dat wel eens met een schrijver. Ook ga ik niet ontkennen dat ik misschien even in slaap was gevallen, tot dat Colby over een hobbel was gereden waarvan ik even een stuk in de lucht kwam. Daar schrok ik van. Toen had ik gezien dat Nigeal anders was gaan zitten, alsof ik vervelend was voor hem.. Maar goed, nu zijn we in Spanje, waardoor ik mijn boek wegleg en even uit het zijraam kijk. Zoals voorspelt was het donker, dus echt veel van de camping kon ik nog niet zien. Maar het zou allang lekker zijn om even mijn benen te strekken en een frisse neus te halen. Wat dat betreft heb ik veel respect voor Colby, hij is gewoon hier heen gereden, met zo'n grote wagen, zo'n onbekende weg.. Dat zou ik hem niet na kunnen doen. Hij moet wel kapot zijn. Als we dan ook eindelijk stil staan, sta ik op en rek mezelf even goed uit. "Oooh eindelijk even frisse lucht." Zeg ik rustig en kijk naar Nigeal als ik zijn rug hoor. "Ai, dat klonk pijnlijk." Zeg ik hem en loop dan rustig naar de deur, die ik vervolgens open doe en uit de camper stap. Meteen haal ik diep adem. Frisse lucht is iets wat ik heel erg belangrijk vind. Zeker als je zo'n lange tijd in dezelfde ruimte hebt gezeten.

Colby.
Het was alsof ze voelde dat ik super moe ben, ze zorgt ervoor dat zelfs de laatste meters nog veilig verlopen door te voorkomen dat ik in slaap val. Ik parkeer de camper, zet hem uit en haal mijn voet van het pedaal af, waarna ik wat onderuit zak en naar Mireya kijk. "Ik ben zo moe.." Mompel ik naar haar en bijt zachtjes op mijn lip. Al was ik best ook wel trots op mijzelf dat ik helemaal hier heen was gereden, zonder dat het me echt super veel angst of iets had gegeven. Ook al had ik dat gehad, dan had ik het niet eens laten merken voordat de rest in paniek zou schieten. Toch zou het fijn zijn wanneer een ander zou kunnen rijden, maar dat gaat niet gebeuren. Verder vind ik dat ik niet mag klagen, we mogen van geluk spreken dat we dit mogen doen. "Hmm.. Laten we alvast alles maar klaar maken, dan hoeven we dat morgen ochtend niet meer te doen." Stel ik voor, waarna ik rustig opsta van de stoel. Die stoel zat na zo'n lange tijd ook echt niet lekker meer. Ook al zag hij er heel er comfortabel uit, ik kon niet wachten tot we in bed zouden liggen en we wat rust krijgen. "Hmm.. We zijn gewoon in fucking Spanje." Zeg ik, met wat meer enthousiasme in mijn stem. Ik zag dat Savannah al naar buiten was gegaan, waardoor ik glimlach en vervolgens mijn blik naar Mireya toe breng. Mijn hand steek ik naar haar uit. "Lieve knappe dame, mag ik jou de eerste stap op de Spaanse bodem begeleiden?" Vraag ik haar en glimlach op mijn allerliefst naar haar. Ik was misschien wel moe, maar dit was toch een mijlpaal die we hebben gezet.
181003258-288-k155538.jpg
181003258-288-k155538.jpg (21.09 KiB) 11 keer bekeken
Treat people with kindness. 🌻

Gebruikersavatar
Avox
Berichten: 1076
Lid geworden op: 29 feb 2020, 11:09
Gender:

Re: ORPG// This was supposed to be our trip, but it turned out to be so different.

Bericht door Avox » 30 mei 2020, 08:24

Mireya.
Zoals ik al dacht is Colby erg moe, ik had ook niet anders verwacht om eerlijk te zijn. “Als jij het stroom en water regelt, zal ik ons bed regelen en borden enzo klaar zetten voor het eten” stel ik dan met een glimlach voor. Ik ben totaal niet goed met iets aan sluiten, heb daar echt geen verstand van. Zachtjes moet ik lachen om zijn opmerking, technisch gezien waren mijn eerste voetstappen hier toen ik een peuter was die leerde lopen, maar voor de leuk doe ik mee. Ik wacht tot Colby aan mijn kant komt om de deur open te doen en met zijn hulp kom ik dan de camper uit. Direct begon mijn knieën op een lekkere manier te kraken, als of er een spanning van mijn knieën af kwam wat zo lekker aanvoelde. Ik laat mijn hand door mijn haren gaan en zucht even genietend, hier was het s’avonds nog steeds 23-24 of 25 graden, ik ben er aan gewend en hou er ook echt van. In de winter heb ik het in Nederland best moeilijk omdat ik die koude temperaturen niet gewend ben, ook is het in de zomer niet zo warm. We zijn ook vertrokken in de zomer maar ik kan echt merken dat alles hier fijner aanvoelt dan in Nederland. Ik sla mijn armen om Colby’s nek heen en druk weer lang mijn lippen op die van hem.

Nigeal.
Ik kijk om naar Savannah, “het voelde wel fijn” gaf ik als antwoord en ik kon het niet laten om zacht te grinniken. Ik loop achter Savannah aan en kon het niet laten om toch mijn blik op haar kont te werpen, ze loopt tevens toch voor me. Savannah ziet er uit als het perfecte plaatje, maar niemand is helaas perfect. Mijn ouders leken ook perfect volgens velen, kijk wat ze mij allemaal hebben aangedaan. Ik merk direct dat het nog warm was terwijl we best laat zijn aangekomen in Spanje, op de camping. “Zal ik je helpen met het stroom enzo” vraag ik dan aan Colby maar zag dat hij aan het zoenen was met Mireya, ik moest zacht grinniken en schud mijn hoofd. Ik loop naar de buitentafel en zag hier allemaal broodjes liggen, goed verpakt. Ze voelen nog koud aan dus ze waren nog niet zo lang geleden gemaakt.. Even kijk ik weer naar Savannah. Is het raar om de vragen wat haar allergie is? Ik wil daar namelijk wel rekening mee houden dat ze niet iets gaat eten waar ze allergisch voor is. Al neem ik aan dat Mireya dat ook wel weet. Ik besluit daarom niks te vragen en ik kijk weer naar de broodjes voor me neus.
9B2D566C-8904-45A9-90F3-51A6E599FC7E.jpeg
9B2D566C-8904-45A9-90F3-51A6E599FC7E.jpeg (671.31 KiB) 8 keer bekeken
“To the world you may be one person, but to one person you are the world.”

Hylianator
Berichten: 1317
Lid geworden op: 15 sep 2019, 12:51
Gender:

Re: ORPG// This was supposed to be our trip, but it turned out to be so different.

Bericht door Hylianator » 31 mei 2020, 10:42

Savannah.
“Hmm waarschijnlijk omdat al je wervels dan lekker los komen, dus te begrijpen.” De manier hoe hij grinnikt, klinkt zo enorm leuk, het geeft mij soort van kriebels. Daardoor moest ik zelf glimlachen. Het moment dat ik buiten kwam, voelde ik hoe warm het is. Gelukkig heb ik onder dit bloesje een shirt zitten. Rustig en geduldig maak ik de knopen los van mijn blouse en als ze allemaal los zijn doe ik hem uit. In de camper hebben we airco, dus daar was het heerlijk. Mijn blouse houd ik even vast en kijk on naar Mireya en Colby, aangezien ook zij nu buiten waren. Ik hoor wat Nigeal zegt en dat Colby nog een duim naar hem opsteekt. Mireya en Colby zijn echt gemaakt voor elkaar, als je ze ziet is het al een perfect koppel. Net als Nigeal loop ik naar de tafel waar de doos op staat. Uit nieuwsgierigheid, werp ik er een blik in. Als ik zie dat het allemaal broodjes zijn, leg ik mijn hand op mijn buik, waar mijn maag zit. “Ohh eten kan ik wel gebruiken.” Mompel ik, meer in mijzelf. Ik leg mijn blouse op tafel neer en bedenk me wanneer de laatste keer was dat we echt fatsoenlijk hadden gegeten. Even kijk ik op naar Nigeal, ik kon het gewoon niet laten om naar hem te kijken. In zo’n korte tijd deed hij al iets met mij, misschien kwam het juist door zijn ingehouden houding dat ik meer van hem wilde weten. Een glimlach siert mijn lippen door die gedachte.

Colby:
Het moment dat ik opgestaan was tot nu, had ik een soort tinteling in mijn benen gevoeld. Hoogstwaarschijnlijk van het lange rijden. Natuurlijk hebben we tussenstops gehouden, al wilde ik de laatste keer het liefste doorrijden. Dit is iets wat gewoon niet verstandig is en heb ik naar de anderen geluisterd om toch even te stoppen. “Dat klinkt als een goede deal.” Antwoord ik op haar voorstel. Ik heb bij degene waar we de camper van hebben geleerd hoe je hem moet aansluiten en wat je allemaal moet doen als het eventueel niet lukt. Eerst was ik de camper uitgestapt en had ik mijn hand naar haar uitgestoken om haar te helpen ook uit de camper te komen. “Vertrouwde bodem hm?” Het is echt nog warm hier, maar dat vind ik eigenlijk wel lekker. Ik was allang blij dat we hier veilig waren gekomen. “Mijn eerste stap op Spaanse bodem.” Zeg ik en kijk even naar mijn voeten waarna ik zachtjes grinnik. Al snel voel ik haar armen om mij heen komen en voel ik haar lippen op die van mij, waardoor ik mijn ogen sluit en haar begin te zoenen. Mijn handen schuif ik op haar heupen, zachtjes streel ik er met mijn vingers langs.
00C32A3B-8434-4982-9CF6-0A62C4A079A8.jpeg
00C32A3B-8434-4982-9CF6-0A62C4A079A8.jpeg (23.68 KiB) 3 keer bekeken
Treat people with kindness. 🌻

Plaats reactie